… و «سکینه» شد اسمی بی کلاس

قطعه ۲۶ ردیف عشق مقدس/ عکس: علی اکبر بهشتی

«عزیز» می گوید؛ زمان ما، میان خانواده ها دعوا بود سر اسم «سکینه». جان به جان شان می کردی، دست از این اسم برنمی داشتند. اول سکینه و بعد هم «رقیه». همین که می فهمیدند بچه شان دختر شده، خیلی زود یکی از این ۲ اسم را برمی داشتند. گاهی از قبل، این اسم را برای بچه شان برمی داشتند، تا یکی دیگر برندارد پیش دستی کند. اسم عزیزی بود سکینه. محترم، باوقار و متین. خب! قصه روشن بود. مردم امام حسین را دوست می داشتند، سلیقه امام حسین را هم دوست می داشتند. می دیدند امام حسین چه اسمی برای بچه شان گذاشته، همان را می گذاشتند روی بچه شان. الان هم مردم عاشق امام حسین اند. خیلی بیشتر از قبل، اما نمی دانم چرا اسم سکینه و رقیه نایاب شده؟!

«پدربزرگ» می گوید؛ اول بار، زمان شاه ملعون، در بعضی تئاترها می شنیدیم که دارند نام سکینه را دست مایه طنز قرار می دهند. بعدها طنز شد تمسخر. ما مردم مراقب نبودیم، جدی نگرفتیم، غصه را نفهمیدیم، بعضا بی هیچ نیت سوئی، همراهی کردیم و خندیدیم و بر دامنه اش اضافه کردیم تا اینکه یک روز به خود آمدیم و دیدیم سخت مان است همان اسمی را روی دختران مان بگذاریم که روزگاری بر سرش دعوا داشتیم!

یک: در فرهنگ، از آنجا که «اسم»، «رسم» می آورد، اهمیت «اسامی» به اهمیت «رسوم» تنه می زند. در فرهنگ ایرانی اما انتخاب اسم فرزندان، دیری است ریشه در اسامی اهل بیت دارد. «فرهنگ ایرانی» بنا به ذائقه خود مردم، عاشق تنفس در حال و هوای «مکتب اسلام» است و این مهم، اگر چه افت و خیز دارد، اما دیروز و امروز و فردا ندارد.

دو: هر چند توطئه را در جنگ فرهنگ ها، توهم نمی دانم، لیکن مرادم از «افت و خیز»، فقط ناظر بر «توطئه بیرونی» نیست. فرهنگ را باید با عینک واقع بینی رصد کرد، نه در رصدخانه بدبینی. کلید خانه فرهنگ، دست سیاست نیست. سیاست، خانه ای، و فرهنگ، آشیانه ای دیگر است.

سه: گاهی اتفاقات فرهنگی در یک بستر کاملا طبیعی حادث می شود. در فرهنگ، قضاوت باید همه جانبه باشد و الا داوری ناصحیح رخ می دهد. به شدت بر همین منوال است، فرهنگ انتخاب اسم در رسوم ما ایرانیان. مثلا سال های منتهی به انقلاب، نیز اوایل انقلاب تا مقطع دفاع مقدس، اسم هایی چون عمار، یاسر، مقداد و کمیل برای پسران مرسوم بود و سمیه و خدیجه برای دختران. بدیهی است آن زمان هم، مثل دیروز و فردایش، اسامی محمد و علی و فاطمه و حسن و حسین و زینب، برتری عددی محسوسی نسبت به سایر نام ها داشت، اما به اقتضای روزگار، اسمی چون ابوذر یا سلمان، رایج بود میان مردمان. اینکه امروز اسامی مذکور کمتر روی فرزندان گذاشته می شود، گمان نکنم متاثر از «توطئه بیرونی» یا «غفلت درونی» باشد. واقعیتی است نه تلخ و نه شیرین، بلکه فقط واقعیتی طبیعی است. سبب تحلیل، تفسیر و تصویر هست، لیکن سبب صدور حکم نیست. بنا به این چیزها، حتما می توان ذائقه مردم را متاثر از حوادث روزگار وقت، تبیین کرد، اما باز هم بنا به این چیزها، قطعا نمی توان حکم به دینی تر بودن جامعه در زمان ماضی یا تقلیل آن در زمان حال داد. اینکه بعضی اسامی، زمانی گل کنند و زمانی، مهجور شوند، همیشه بوده. غصه ای ندارد، اگر که به اقتضای زمان باشد.

چهار: تا آنجا که آمار، یارای یاری دارد، ایرانی ها از دیرباز، بیشترین اسمی که برای فرزندان خود انتخاب می کرده اند، محمد و علی بوده و فاطمه. در همین شعاع، صرف نظر از اسم هایی چون مهدی، حسن، حسین، عباس یا ابالفضل و زینب، دیگر اسامی مذهبی، تابعی از شرایط روزگار بوده. گاهی اسمی تجلی بیشتر پیدا می کرده و گاهی نمود کمتر. در این بود و نبود، دوباره تاکید می کنم که به جستار فرهنگ باید نشست، نه اینکه دل به صدور حکم بست.

پنج: در علاقه بی مثال فرهنگ ایرانی به مکتب اسلام، جای شگفتی فراوان است. ایرانی اسم فرزند پسر خود را «رضا» می گذارد، صدالبته کار نیکویی می کند، صدالبته رضا، مثل «سجاد» و «باقر» و «صادق» و «کاظم» و «جواد» و «تقی» و «هادی» و «نقی» اسم موزون و قشنگی است، اما شگفتا! که این همه نه اسامی امامان ما، بلکه صفات معصومین ماست. نیک اگر بنگری، اسم امام رضا، «علی» بوده، نه رضا. رضا صفت ایشان است. نیک اگر بنگری، اسم امام جواد، «محمد» بوده. نیک اگر بنگری، اسم امام هادی، «علی» بوده. جالب اینکه زمان خود معصومین، امامان ما را یا به اسم ایشان صدا می زدند، یا به کنیه شان. به عنوان نمونه، با استناد به منابع موثق تاریخی، امام هادی را یا «علی بن محمد» می خواندند یا «ابالحسن».

شش: من اصلا قضاوتی ندارم که «علی»، «ابالحسن»، «هادی» یا «نقی»، کدامیک از آن دیگری، اسم زیباتری است، اما هر چه هست، نام اعلای دهمین پیشوای ما مسلمین، نام بلند بالای «علی» است. با این همه، من در باب جستار فرهنگ ایرانی، زنده باد می گویم این فرهنگ غنی را، که حتی از صفت معصوم، برای اولاد خود «اسم» درست می کند. هر چند هادی و نقی از صفات امام علی بن محمد است، اما در نگاه ایرانی، جمله این صفات، آنقدر زیباست که برمی دارد و اسم پسر خود را هادی و نقی می گذارد. از این حیث، فرهنگ ایرانی، نه فقط پیشتاز، بلکه ممتاز و با کمی اغماض، بی مانند است. ایرانی وقتی اسم فرزند خود را «علی» می گذارد، فقط نام مبارک امام اول را برای اولاد خویش اختیار نکرده، حالیا که علی، نام زیبای شماری از امامان ما، به خصوص و به کوری چشم دشمن، نام زیبای امام دهم ماست. ایرانی اما بسی بیش از این حرفها ۱۴ معصوم را دوست می دارد، لذا با علم به موضوعیت نام علی، می آید و مشخصا از صفات معصوم، برای نسل خود اسامی قشنگ می تراشد. اگر در هادی و نقی، نام علی مستتر است، حتما در جواد و تقی، نام محمد نهفته است. محمد و علی، آنقدر زیبایی دارند که حتی صفت شان هم تبدیل به اسم شود. «علی بن محمد»… آیا نامی از این زیباتر پیدا می شود؟! گفت: «صدق الله العلی العظیم». ما افتخار می کنیم قبل از «علی»، هیچ کس «علی» نبود. نام علی با ابوتراب آمد. امیرالمومنین نبود، نامی از علی نبود. از پرده باید برون می افتاد راز.

هفت: این همه که گفتم، از خوشی های طبیعت است، اما در جستار فرهنگ ایرانی، مگر می توان «شبیخون فرهنگی» را ندید و چشم بر بدی های توطئه فروبست؟! دگر بار تیتر این نوشته را نگاه کنید و دگر بار بخوانید سخن عزیز را. من نمی دانم این چندمین شگفتی این نوشته است، اما شگفتا! که «سکینه» صفت دخت مکرمه و صاحب فضیلت امام حسین است، نه اسم ایشان. اسم مقدس خانم، «امینه» بوده. در مقام و منزلت جناب امینه، همین بس، که اگر خانم رقیه را «بنت الحسین» می خوانند، آن شیرزنی که ما در فرهنگ ایرانی، خوش سلیقگی می کنیم و «سکینه» صدایش می زنیم، «باب الحسین» است. از اینها گذشته، تمام رمز و راز پیدایش و مانایی جلوه ویژه کربلا، یعنی «حماسه علقمه» و داستان راستان «آب و ادب»، مدیون سکینه باب الحسین است. «عموعباس» عطیه جناب سکینه به ماست، اما به راستی! چرا سکینه؟ این صفت آرام، آسمانی، آهسته، رویایی، دلی و بارانی از کجا نازل شده است؟

هشت: شاید این متن، جای مناسبی برای روضه خواندن نباشد، لیکن چه کنم که در جستار فرهنگ ایرانی، از هر سو که می روی، لاجرم به خیمه ارباب می رسی. قصه اش سر دراز دارد. هر وقت دل امام حسین می گرفت، جناب امینه را نگاه می کرد، دختش را روی زانو می نشاند، نوازشی می کرد و می فرمود: «تو مایه تسکین قلب پدری، تو سکینه پدری». این مقال، جای روضه بیش از این نیست؛ شب عاشورا، جناب باب الحسین، مانده بود که چرا پدر، مشغول جمع کردن خار از زمین کرب و بلاست؛ مگر فردا چه اتفاقی قرار است بیفتد؟ مکن ای صبح طلوع!

نه: دشمن گاهی با «مکتب ایرانی»، «فرهنگ ایرانی» را نشانه می رود. جز این، گاهی که دشمن در وادی سیاست، کم می آورد، قصد می کند در صحنه فرهنگ، جبران کند. میدان فرهنگ، زمین مستعد و البته صبوری است که بذری در ضمیرش کاشته می شود؛ باید نشست به انتظار، تا فصل درو که عن قریب از راه می رسد. اینکه امروزه روز، ما از ترس تمسخر، می ترسیم نام سکینه و رقیه بر دختران خود بگذاریم، صدالبته طبیعی روزگار نیست. اینجا پای شیطنت دشمن و غفلت دوست در کار است. کار کرده دشمن روی ما. توطئه کرده.

ده: رنگ فرهنگ، دیر می گیرد، اما وقتی گرفت، سخت پاک می شود. اینک شاید بهتر متوجه شده باشیم که وقتی دیروز در شمارش امامان، جوک های دشمن ساز را تکرار می کردیم، مشغول چه ظلم مضاعفی بودیم به «تقی» و «نقی». حالا داریم چوبش را می خوریم. این درد، در جستار فرهنگ ایرانی، درد بزرگی است. یقین دارم در سرویس های جاسوسی دشمن، بخش طراحی جوک، اتاق مجزایی دارد برای خودش. از دل این اتاق، توطئه ها بیرون می زند؛ دیروز نوبت تمسخر فلان قوم بود و امروز نوبت وهن قوم دیگری فرا می رسد. در جنگ فرهنگ، از آستین دشمن، اما عمدتا دست من و تو بیرون می آید. من و تو و رسانه ملی و ما و همه و همه. شگفتا! عشق به حسین بن علی، یا بهتر بگویم؛ اباعبدالله در دل ما فزونی گرفته، حتما فزونی گرفته، لیکن هنر دشمن آنجاست که در کنار این عشق مقدس، با ما کاری می کند که به «عبدالله» بخندیم، «جواد» را صفت بی کلاسان کنیم، «غلامعلی» را بد صدا بزنیم، حتی در رسانه ملی مان، بد تا کنیم با نام «تقی» یا اسم «نقی». ولله خیلی دشمن صبر کرد و خیلی طول کشید تا ناگهان، به طرفه العینی دیدیم سخت مان می آید اسم سکینه بگذاریم روی دخترمان. تعارف که نداریم؛ سخت مان می آید!

یازده: خواهش می کنم به من نگویید؛ با اسم که چیزی درست نمی شود! خواستید از این اداها دربیاورید، بیایید بهتر از این جمله را تحویل تان می دهم، اما اسم گاهی از رسم، مهم تر است. در اهمیت اسم، همین بس، که دشمن برای کشیدن نقشه امروز اسم من و تو، بیش از ۷۰ سال مشغول نقشه کشی است. کاش همان اندازه که دشمن روی اسم، حساس است، حساس باشیم روی اسامی نسل ایرانی. کاش از یک جا شروع کنیم. کاش بدانیم که در فرهنگ، مع الاسف کار زیربنایی ۶۰ ساله و ۷۰ ساله را فقط و فقط و فقط دشمن انجام می دهد. کاش هنگامی که کار زیربنایی در فرهنگ ما، در عمل، معنایی جز ماست مالی ندارد، من از خودم شروع کنم، تو از خودت، ایرانی از ایرانی. بحث این اسم و آن اسم نیست، بحث سیلی زدن بر گوش دشمن است در جنگ نام ها و شناسنامه ها. بحث گوشه نشینی و رنجوری صفت است. دشمن می خواهد نام را بکشد، اما به شناسنامه، امان دهد. ابتدا اسم را می زند، بعد قربانی شدن رسم را به تماشا می نشیند. «نقی» باید قهرمان قصه ایرانی باشد. «سکینه» باید با افتخار در کلاس دانشگاه بگوید؛ نام من سکینه است. باور کنیم سطح این حرفها، پایین نیست، خیلی بالاست! چکمه دشمن، بر حلقوم شناسنامه ایرانی است. دیر هم شده برای این دعوا. شاید ۷۰ سال، شاید هم بیشتر! برادرم! خواهرم! می آیی نقشه طولانی تر از نیم قرن دشمن را یکی یکی نقش بر آب کنیم؟ نه! من نسخه تجویز نمی کنم، دارم درد می کشم از شدت فریاد. این ادعا را خودم هم قبول ندارم، اما در روزگاری که حرف نادرست، زیاد زده می شود، به تنبهی بگذران این جمله را، شاید متقاعدم کردی که حرفم را قبول کنم! چیست اما حرف من؟ بخوان! «در روزگاری که عاشق امام حسین نیز هراس دارد اسم دخترش را «سکینه» بگذارد، همین می شود وضع حجاب. نام سکینه که تمسخر شود، خود به خود وضع حجاب، همین می شود! جوری که اصلا نفهمیم چی شد و کی شد؟!»

دوازده: کاش گشتی به ارشاد قلوب مومنین می پرداخت، کاش! کاش نامم را از من نگیرند بی مرام ها، کاش! کاش در کلاس دانشگاه، «سکینه» اسم بی کلاس نمی شد، کاش! کاش برمی گشتم به روزگار کودکی… حتی قبل تر! کاش هم عصر پیشوای دهم می شدم و به امام علی بن محمد می گفتم: سلام امام هادی! کاش می شد کمک کنم به سیدالشهدا شب عاشورا… کاش!

¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤

این همه را گفتم، اما در کمال تاسف، سکینه ای می شناسم بی معجر! آخر، فردای کربلا، چادر از سرش کشیدند… آه غیرتی ها! دیر جنبیدیم؛ «سکینه» شد اسمی بی کلاس!

وطن امروز/ ۱ خرداد ۱۳۹۱

ارسال شده در صفحه اصلی | ۱۲۹ دیدگاه

این حق «کویر» نیست

قطعه ۲۶ ردیف عشق مقدس/ شعر: محمد معاذ اللهی پور(کاتب)

«هادی النفوس»

جز درد و غصه سینه ما را مجیب نیست/ زخمی به دل نشسته که هیچش طبیب نیست

خاکم به سر به حضرت هادی چه کرده اند/ دشنام بر سلاله ی زهرا عجیب نیست

از سامرا صدای تو بر گوش می رسد/ اینها جزای کشته شیب الخضیب نیست

آقا! دلت شکسته ز تیغ زبان خصم/ غصه نخور توقعی از نانجیب نیست

ای یوسف شکسته دل من حلال کن/ در ما اگر برای تو خیری نصیب نیست

غافل شدیم از تو و از روزگار تو/ ور نه چنین جسور شدن در رقیب نیست

ما زنده ایم و قلب شما را شرر زدند/ بر سینه ی تو آتشی از پشت در زدند

این دشمنان که زخم شما را نمک زدند/ دیروز، کوچه، مادرتان را…

اینان که این چنین دلتان را شکسته اند/ در شام روی نیزه سری را شکسته اند

این دست ها که قلب شما را دریده اند/ دیروز موی عمه تان را…

امروز جنگ و غفلت عالیجناب ها/ دیروز کوفه، زینب و بزم شراب ها

می ترسم از دو روئیه پشمینه پوش ها/ از چشم های خیره ی برده فروش ها

برگرد ذوالفقار علی گاه عاشقی است/ قرآن بخوان، به دست کسی خیزران که نیست

روضه بخوان فدای دو تا نرگس ترت/ از قتلگاه و خنجر و از داغ مادرت

روضه بخوان برای گدایان محفلت/ روضه بخوان کمی که سبک می شود دلت

از چه به روی نوکر خود چشم بسته ای/ کنجی غریب دست به زانو نشسته ای

ما کیستیم؟ تشنه جام شهادتیم/ جان بر کف ایستاده مطیع ولایتیم

ما چشم بر دهان شما مست طاعتیم/ ابناء حیدریم و سرا پای غیرتیم

کافی است اینکه پیر خراسان امان دهد/ با اذن تان اشارت ابرو نشان دهد

ما سینه را به امر شما چاک می کنیم/ ما هر چه دشمن است، در خاک می کنیم

ما مرده ایم مگر که سگی دم بر آورد/ اُو اُو کند و نام شما را بیاورد؟!

روباه چشم بر دهن خوک دوخته/ ای بی حیای سگ صفت خود فروخته

مهدی اگر امان بدهد باده می زنیم/ بر گردن کثیف تو قلاده می زنیم

شیعه سر حرف خودش ایستاده است/ چیزی ز عمر نحس تو باقی نمانده است

ما باده نوش باده ی مینای کوثریم/ جان بر کفان خامنه ای پور حیدریم

از نسل فاو و فکه و خاک دوئیجی ام/ فریاد می زنم که… آری بسیجی ام

سروده ای از «قاصدک منتظر»

جانها فدای نام تو یا هادی النفوس/ عالم گدای لطف تو یا هادی النفوس

مهرت به دل نشسته و گشته اسیر تو/ دلها شده سرای تو یا هادی النفوس

این انقلاب و نظر لطفتان مدام/ سر خم کنیم پیش تو یا هادی النفوس

آقا ببخش گر که تو را کم شناختیم/ وصفت برون ز حد توان یا هادی النفوس

کوتاهی از که بود که نامردمان پست/ کردند اهانت به تو یا هادی النفوس

مهر تو را چو «قاصدک» از جان و دل خرید/ بر درگهت گدا شده یا هادی النفوس

¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد

نمی خواهم بدانم کوزه گر، از خاک اندامم چه خواهد ساخت…

یک- همیشه دوست داشته ام از زوایای مختلف، بعضا بدیع به سوژه ها نگاه کنم و اباطیل خود را بنویسم، اما رصد کردن امور از زاویه دید روشنفکران یا افرادی که خیلی دوست دارند دگراندیش باشند و همه چیز را جور دیگری تحلیل کنند، اصلا دغدغه ام و علاقه ام نبوده و نیست. آنچه بر قلم من فرض است، تشکر از همه دوستانی است که این چند وقت اخیر، غیرت کردند و دفاع از معصوم را فدای حرف های خاص و نگاه های ویژه نکردند. خیلی راحت می شود گفت: معصوم باید از ما دفاع کند، نه ما از معصوم. خیلی راحت می شود گفت: اجرای حکم خدا، اقتضائات ویژه خودش را دارد. خیلی راحت می شود گفت: فلان موهن، اصلا در حد و اندازه دشمنی با معصوم نیست. خیلی راحت می شود گفت: بعضی چیزهاست که به صلاح است خودت را به ندیدن، اما در عین حال فهمیدن بزنی. خیلی راحت می شود گفت: بهمان مرتد خواسته خودش را گنده کند. خیلی راحت می شود گفت: واکنش غیورانه نشان دادن به هتاکی های دامنه دار اخیر، کمک به دیده شدن این جماعت از خدا بی خبر است. آری! از این حرفها زدن، پز دارد، لیکن هزینه ندارد.

دو- البته منکر نگاه کردن به سوژه ها از زاویه عقل نیستم، اما از جمله جاهایی که باید سخن حکیمانه «ما مکلف به تکلیف ایم، نه موظف به نتیجه» را خرج کرد، همین موضع جوانان غیور حزب الله در ورای توهین های اخیر است. بی آنکه بخواهم سطح، عمق، هدف و نتیجه کتاب «آیات شیطانی» را با شیطنت های سفیهانه اخیر قیاس کنم، باید بگویم: بعضی استدلال ها اگر درست باشد، پس نعوذبالله نقدی هم به امام راحل عظیم الشان وارد است که چرا بزرگ کردند سلمان رشدی را؟!

سه- انواع و اقسام دارد اهانت، همچنان که انواع و اقسام اند موهنین. از آنجا که وهن تشکیلاتی این روزها از فضای مجازی بیرون نرفته، -خودش را می گویم، نه خبرش را- و با چیزی از جنس «آیات شیطانی» تفاوت های ملموس دارد، من به ۲ گروه به موازات هم حق می دهم. هم مراجع، علما و بزرگانی که کار ایجابی را در مواجهه با این توهین، بیشتر مناسب با شان معصوم تشخیص دادند، و هم عزیزانی که دست به کار سلبی زدند و دلیرانه و شهادت طلبانه، خود را آماده اجرای حکم خدا کردند. هم زمانی این ۲ حرکت، اتفاقا از موضع بصیرت است. لازم نیست یکی بر دیگری خرده بی دلیل بگیرد، که هر کس وظیفه خودش را دارد. خرده را به افرادی باید گرفت که ازشان توقع اقدام انقلابی می رود، اما خوی بلندبالای عالمی و کار ایجابی پیشه کرده اند و بعضا در مقام بهانه تراشی برای سکوت خود، حرفهای خام می زنند و به جای موهن معصوم، بر سر افسران جنگ نرم فریاد می زنند.

چهار- بله! حتی چون منی طبیعی است که بعضا کیفیت و کمیت برخی واکنش ها را نپسندد و شاهد نوعی کج سلیقگی در مبارزه باشد. دیدن چنین صحنه ای اما نباید باعث شود من نوعی در فهم صورت مسئله دچار اشتباه شوم و تیر به جای دشمن معاند، روانه قلب دوست مجاهد کنم.

پنج- نتیجه حکم ارتداد البته همیشه واضح، روشن و امیدبخش است. زندگی مخفیانه، سگی، ذلیلانه و همراه با ترس سلمان رشدی و نوچه هایش در فضای مجازی، حقیقتا بدتر از مرگ است. اصلا مهم نیست که موهن معصوم، حرام زاده باشد یا نه. آنچه اهمیت دارد این است که طرف باید مثل حرام زاده ها زندگی کند و در مصاحبه با بی بی سی، صدایش از ترس اجرای حکم خدا بلرزد. صدالبته موهن باید تا زمان اجرای حکم خدا، مرگ تدریجی و ذره ذره را تجربه کند.

شش- صرف نظر از همه این مسائل و خارج از گود این متن، معتقدم اگر معصوم نباشد، اگر مقام امام هادی نباشد، اگر تولی و تبری نباشد، ما نه حوزه علمیه را می خواهیم و نه جمهوری اسلامی را. بگذریم که این اعتقاد، اولا؛ برگرفته از آموزه های خمینی و خامنه ای است، ثانیا؛ برگرفته از آموزه های مراجع و علما. آنچه من پای درس علم و عالم و جانشین معصوم و فقیه و دانشمند و فیلسوف آموخته ام، موید این است که بگویم؛ انقلاب اسلامی همراه با همه شهدایش، همه علمایش، همه برکاتش، همه ۲۲ بهمن و همه ۹ دی، بی عنایت علی بن محمد هادی النقی، نه مشروعیت دارد، نه مقبولیت دارد، نه کارآمدی و نه کارآیی. وقتی خامنه ای می گوید؛ «من غلام قنبر علی هم نمی شوم»، الحق که شانیت و مشروعیت نظام الهی مردمی جمهوری اسلامی، حال و هوای آسمانی تری پیدا می کند. حتما «سیدعلی» ابرمرد بزرگ عصر آخرالزمان و بقیه «بقیه الله» برای امت اسلام است که این چنین در برابر آستان معصوم، سر به خشوع فرو می آورد. مگر جز با دست «علی»، «سیدعلی» سیلی بر صورت نظام سلطه می زند؟! به به! نقل است از امام صادق که در مدح ما ۱۴ معصوم، خدا نگویید، هر چه خواستید بگویید.

هفت- گل حرفم را زده ام، اینک اما بنا دارم از زاویه تازه ای، حرفهای دیگری بزنم. بر مخاطب فرض است که مرا ببخشد، اما چند سئوال. آیا حتما باید به امام ما اهانت شود تا کمی بیشتر از دهمین بودن این امام غریب، از زندگانی ایشان بدانیم؟! حوزه علمیه برای شناساندن امام هادی علیه السلام دقیقا چه کارهایی انجام داده؟! رسانه ملی در این باب چه کرده؟! خود من برای جبران قصور حضرات، بزرگان و اصحاب انقلاب، چه تلاشی کرده ام تا امام دهم خود را اندکی بیشتر از سروده «امام اول: علی» بشناسم؟! گرم باد دم مراجعی که برای موهن معصوم، حکم ارتداد صادر کردند، اما حکم عدم معرفت ما نسبت به مقام امام هادی را چه کسی باید صادر کند؟! وااسفا! دشمن دارد کار خودش را به واسطه ابله ترین عناصرش می کند. دشمن مشغول کار خویش است؛ ما بگوییم چه کرده ایم؟! من به نوبه خود اعتراف می کنم؛ اصلا «یونس نقاش» را نمی شناختم، اگر هجمه اخیر نبود. وای بر من! وای بر ما!

هشت- باز هم زاویه دیگری و حرفهای تازه تری. تقریبا نزدیک یک سال می شود که برایم از جملات شبیه به جملات دکتر علی شریعتی، پیامک هایی به تمسخر می آید. هیچ وقت شریعتی چی نبوده ام، اما همیشه دوست دار دکتر بوده ام و چه بسیار که تنهایی های دور و درازم را با کتب ایشان علاج کرده ام. باز هم بنای بر اعتراف دارم که تا همین چند وقت پیش، هنگام دیدن پیامک هایی از این دست، به خنده می گذراندم! دکتر علی شریعتی در فلافلی! دکتر علی شریعتی در سفر تایلند! دکتر علی شریعتی در سفر استانی! همسایه طبقه دوم دکتر علی شریعتی! ۱۰ روزی است اما افتاده ام به این فکر. اگر ملتی، خود، شان بزرگانش را رعایت نکند، آیا چه انتظاری می توان از دشمن داشت؟! حرفها دارم در این باب و دردها دارم در این سینه. گمان نکنم این هجمه ها در دکتر علی شریعتی محدود بماند. معلم انقلاب که به غایت مسخره شد، لابد نوبت مطهری آن زمان و مطهری این زمان فرا می رسد. نکنیم این چنین با بزرگان مان. خرج صندلی، نکنیم شان. خرج خنده نکنیم شان. ما آنقدر لطیفه کم نداریم که بزرگان خود را دست مایه مزاح خویش قرار دهیم. آیا کم کسی است دکتر علی شریعتی؟! آیا کم لذت برده ایم از قلم سحرآمیز او؟! آیا نه این است که شریعتی همواره مورد احترام رهبر انقلاب بوده است؟! آیا می توان منکر نقش ممتاز دکتر در علاقه مند کردن جوانان پرشور به اسلام و انقلاب اسلامی شد؟! آیا این است حق اسلامیات و تاریخیات و کویریات؟! آیا این است سپاس از «تحلیل مناسک حج»؟! آیا در ازای «اگر حسین نباشد، و اگر یزید باشد، چرخیدن بر گرد خانه خدا با خانه بت، مساوی است»، باید جملات دکتر را دست بیندازیم؟! آیا این است همه شعور ما در برابر «زینب؛ پیامبر خون حسین»؟! پس بفرمایید و بفرماییم به این جمله هم بخندیم و کاریکاتورش را پیامک کنیم باشد که خوش بگذرد؛ «هرگز از دوباره جان گرفتن ابلیس بی جان شده، غافل مباش! که انقلاب، پس از پیروزی نیز، هماره در خطر انهدام است، در خطر ضد انقلاب است». من اصلا به هیچ چیز کار ندارم و فقط در وصف چگونه نوشتن های دکتر، حتم دارم که در این دیار، نویسنده ای چون علی شریعتی، قرن ها باید بگذرد تا بیاید. وای بر ما، که اسطوره داریم و اسطوره های خود را با بذل و بخشش به لجن می کشیم، اما ملت بی اسطوره آمریکا، حکیم عمرخیام را نه ایرانی، که آمریکایی می داند!

¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤

آری! این چنین است برادر. نمی دانم چرا، اما عجیب ابری است آسمان دلم این روزهای بهاری. «می خواهم سر بر در خانه گلین فاطمه بگذارم و غم قرن ها را زار بگریم». وطن امروز/ ۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۱ 

ارسال شده در صفحه اصلی | ۸۰ دیدگاه

«کیهان» مثل نان سنگک می ماند

ارگان رسمی رهبری، بلندگوی درب و داغان لندکروز قراضه حاج بخشی است

یک: مدت ها بود که می خواستم درباره تشابهات «کیهان» و «حسین شریعتمداری» مطلبی بنویسم. هم این را، و هم اندر تشابهات «اطلاعات» و «محمود دعایی» که به شکل عجیب و غریبی عین هم اند. اشبه الناس به کیهان، حسین شریعتمداری است. اصلا مدیر مسئول کیهان، یعنی جمع «خبر ویژه»، «گفت و شنود»، «یادداشت روز» و «بالاخره در این باره گفتنی های دیگری هست»! باور کنید اگر روح کیهان می خواست در یک آدم حلول کند، نتیجه اش می شد «حسین شریعتمداری»، و اگر مدیر مسئول خط شکن کیهان، بنا بود تبدیل به یک روزنامه شود، حتما می شد عین کیهان. «مارادونا» را نگاه کنید؛ خداوکیلی شبیه «توپ چهل تکه» نیست؟! هر آدمی عاقبت شبیه شغلش می شود. روزنامه یک موجود جان دار است. دقیقا مثل آدمی زاد؛ با عمری بعضا کوتاه تر، بعضا بلندتر. هر روزنامه ای، حتی هر هفته نامه ای، قلب دارد، مغز دارد، چشم دارد، دست و پا دارد. حرف می زند و حرف می شنود و غذا می خورد و توسط قضا، احضار می شود! مگر ما آدم ها جز این می کنیم؟! کیهان اما به اعتراف دوست و دشمن، به شکل ویژه ای زنده است. این زندگی، در ذات کیهان است و خیلی در بیان این کارکرد خاص کیهان، کاری به کیهان قبل یا بعد از انقلاب ندارم. اگر از خط و مشی، صرف نظر کنیم، هر رسانه ای فقط به سبب رسانه بودنش دارای یک ذات است. فی المثل این در ذات روزنامه اطلاعات است که آرام باشد و در حاشیه سیاست گام بردارد؛ خواه در رژیم شاه باشد و خواه در نظام جمهوری اسلامی. اطلاعات اما در هر ۲ نظام، گاهی جرقه ای ترقه وار می ترکاند! بی آنکه احیانا قصد قیاس داشته باشم، گاهی با همه آرامش ذاتی اش، شلوغ کاری می کند و به قلم داریوش همایون در نظام سابق، یا حسین علایی در نظام حال، حالی، جنجالی به فضای سیاسی می دهد. این رویه اما هرگز در ذات کیهان نبوده. کیهان هر چند سال یک بار خط شکنی نمی کند؛ این کار هر روز این روزنامه، بلکه ذات این روزنامه است. کیهان شلوغ است. آمیخته ای از شر و شعر و شعور و سر و صداست. داغ است. آرام نیست. نمی تواند یک جا آرام بنشیند. حرف و حدیث دارد و درباره اش، حرف و حدیث زیاد است. از دوست گرفته تا دشمن، خیل کسانی که کیهان را رسانه رسمی انقلاب اسلامی -عمدا ننوشتم جمهوری اسلامی!- می دانند، زیادند، اما باز هم از دوست گرفته تا دشمن، هستند کسانی که اصلا این گزاره را در وصف کیهان قبول ندارند. مگر غیر از اینهاست حسین شریعتمداری؟! باورم هست وصف کیهان، یعنی توصیف حاج حسین، و توصیف ایشان، یعنی وصف کیهان. این، نه اهانت است و نه مدح، بلکه واقعیت است.

دو: بی آنکه به نسبتم با کیهان فکر کنم، در مقام یک مخاطب، نظرم بر این است که انقلابی از جنس انقلاب اسلامی، و نظامی از جنس نظام جمهوری اسلامی، با چینش خاص و منحصر به فردی از دوست و دشمن در ابعاد بین المللی، حتما به رسانه ای از جنس کیهان، نیاز دارد. کیهان، سوتک صادقانه ماست. حنجره انقلاب، حتما این فریاد را می خواهد. من اصلا بنا ندارم کیهان را عاری از خبط و خطا بخوانم. کیهان هر روز دارد در ابعاد کثیر، دیکته های حساس می نویسد و حق خطا برای رسانه ای در قامت کیهان، با این حجم اثرگذاری محفوظ است. حق نباشد و محفوظ هم نباشد، هر چه باشد، طبیعی است. سخنم اما بر سر این حرف ها نیست. اگر توی خواننده هم مثل من کیهان را «رسانه پرروی جمهوری اسلامی» می خوانی، -چه این را در باب طعنه به کار ببری و چه در باب غلو!- باید اذعان کنی که پررو بودن، در ذات انقلاب اسلامی است. من این را دارم در مدح انقلاب می گویم! انقلاب اسلامی اگر پررو نباشد، اصلا جلو نمی رود. بی این صفت، شک ندارم که انقلاب، محال ممکن بود پیروز شود. در چنین دنیایی که نظام سلطه اش فراوان بمب هسته ای دارد، اما انرژی هسته ای را حق ما نمی داند، باید در مذاکرات هسته ای با «۱ + ۵» دیپلمات های پررویی داشت تا مگر خانم اشتون، در برابر حق مسلم ما به زور هم که شده، سر تعظیم فرود آورد. بیش از این شرح نمی دهم که چرا پرروبازی کیهان را دوست می دارم و وقتی از قول مردم آمریکا(!) تیترهای درشت علیه کاخ سفید می زند، به دلم می نشیند!

سه: عده ای می گویند: «کیهان، ارگان رهبری است». هم هست و هم نیست! هر رسانه ای که به واقعیت از پنجره حقیقت نگاه کند، حتما ارگان رهبری است. بگذارید پررو بازی دربیاورم! سرباز اگر خودش را به فرمانده وصل نکند، مرید اگر حنجره خودش را ارگان فریاد مراد نداند، این که خیلی بد است! اسم این تعارف، در نظر گرفتن شان رهبر نیست، بلکه گیر کردن در ملاحظات اداری است. گاه هست که اتاق بیضی، حرف «اراده های پولادین انقلاب اسلامی» را بیشتر از «اداره های کاغذین جمهوری اسلامی» می فهمد! این را بی خیال! لابد در کیهان به شکل ویژه یک چیزی هست که مثلا هیچ کس نمی گوید: «اطلاعات، ارگان رهبری است»، با اینکه دعایی و شریعتمداری هر ۲ منصوب «آقا» هستند! اما آن چیزی که در کیهان، باعث این ظن و گمان شده چیست؟! شاید این باشد؛ کیهان یک رسانه پرشور، اما در عین حال باشعور و جلودار است. کیهان از معدود اداره های جمهوری اسلامی است که خوشبختانه هنوز هم رنگ و بوی اراده های انقلاب اسلامی می دهد. همچنان که خود «آقا» گاهی در مقام رهبر جمهوری اسلامی، توصیه به صبر و بصیرت می کنند، لیکن در مقام رهبر انقلاب اسلامی، اعلام می دارند؛ ما اگر می خواستیم در اوضاع بحرین، دخالت کنیم، اتفاق دیگری آنجا می افتاد! مع الاسف در جنم خیلی ها جمع کردن این هر ۲ دشوار است. سر همین روزنامه اطلاعات هرگز نمی تواند ادعا کند که مظهر اراده انقلاب اسلامی است. البته در کنار پسر تخسی مثل کیهان، وجود دختر ترشیده ای چون اطلاعات، به شدت لازم است! البته تر، با اینکه همه سطور بالا را با یقین نوشتم، این را نیز با یقین بنویسم که ارگان اول و آخر رهبر حکیم ما، حنجره دشمن شکن، نورانی، خط شکن و علوی تبار خود حضرت آقاست. نهج البلاغه سید علی، چفیه روی دوش ایشان است. این چفیه، در پیام دهی، کار ۱۰۰ رسانه را می کند. پس ارگان رسمی ولی فقیه در نظام مقدس جمهوری اسلامی، وصیت نامه شهداست. به این اعتبار، من البته بلندگوی درب و داغان لندکروز قراضه حاج بخشی را هم ارگان رهبری می دانم!

چهار: بیش از ۱۲ سال است که دارم برای کیهان می نویسم. از کیهان و کیهانیان خیلی چیزها، حتی خیلی چیزها به جز روزنامه نگاری آموخته ام. منهای خط و خطوط، بر خلاف بعضی تبلیغات، اتفاقا اهل و عیال کیهان، مردمانی به شدت «انسان» اند. انسان عزیزی مثل «بهروز ساقی» ویلچرنشین که ۷۰ درصد بدنش به شهادت رسیده و این ۳۰ درصد هم خیلی با «آن سوی هستی» غریبه نیست، خودش یک پا «حدیث دشت عشق» است. گاهی از فلان کارگر چاپخانه کیهان، چیزی به عنوان درس زندگی آموخته ام، که گویی پای درس معلم اخلاقی نشسته ام.

پنج: خواهی نخواهی، کیهان، جای بزرگی است. از اعضای قبلی شورای سردبیری روزنامه که روزگاری در جریده آگهی محور، به منزلت سردبیری رسیده بود، سال گذشته، عجب جمله ای شنیدم؛ «هنوز هم اگر قرار است موجی در کشور راه بیفتد، کار کیهان است». این جمله را البته بعد از آن همه نقدی که به کیهان روا می دانست گفت. قطعا نمی توان منکر نقش ممتاز کیهان در بر ملا شدن چهره واقعی اصلاح طلبانی که بعدها اصحاب فتنه ۸۸ شدند، شد. چه احمدی نژاد خودش را اصول گرا بخواند، چه نخواند، کیهان حتما در آفرینش سوم تیر نقش ویژه ای داشت. هنوز هیچ کدام از روزنامه های جریان انحرافی، عکس احمدی نژاد را به بزرگی عکس هایی که کیهان از وی در قامت شهردار تهران، مهمان صفحه نخستش می کرد، کار نکرده اند. آیا از یاد رفتنی است روزنامه کیهان شماره بعد از سوم تیر؟! آیا «گفت و شنود» با سوژه گاوی که وارد پارلمان فلان کشور شده بود، فراموش شدنی است؟ وه که چه اعصابی خرد کرد از وکلای مجلس ششم! یک روز کیهان در نیامد، اما فردایش حاج حسین نوشت: «در مجلسی که نظارت استصوابی نداشته باشد، هر گاوی می تواند وارد مجلس شود، اما در مجلس جمهوری اسلامی، چون نظارت استصوابی هست، نمایندگان محترم مجلس ششم، بی خود از گفت و شنود کیهان، گله مند شده اند».

شش: روزنامه/ موسسه کیهان، چه قبل و چه به خصوص بعد از انقلاب اسلامی، برای خیلی ها بهترین سکوی پرش بوده. نیز بودند کسانی که کیهان را برای خودش می خواستند و تا آخر به روزنامه نگاری قناعت کردند. شغل بلندبالا و شریفی که گاهی نردبان می شود، اما بعد از رسیدن به پشت بام صندلی، «کهنه دل آزار» می شود! نمی دانم این را باید حسن کیهان بدانم یا ضعفش! چه خوب، کسانی که کیهان، خود پرورش شان داده، باز هم در همین کیهان، هنرآفرینی کنند. گمانم این نقطه قوت یا نکته ضعف نیز ذاتی کیهان باشد و نتوان کاریش کرد!

¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤

تیتر این نوشته را قبل از شروع نگارش زدم! و حالا می بینم ۱۰۰ کلمه ای هم از ۱۵۰۰ کلمه توافق شده، بیشتر نوشته ام! تا بیش از این به ژورنالیسم، گند نزده ام، بگویم که نان سنگک، از بهترین آرد تهیه می شود، اما موقع خوردن، باید مراقب سنگ داغ بود! گاهی که دست را می سوزاند، مهم نیست، آنجا که سنگ کوچک، اما داغ را نبینی و به اسم سنگک، نوش جان کنی، واویلاست! نمی گویم کیهان، سنگ ندارد، اما در سنگک بودن کیهان، شک ندارم! پس می نویسم: زنده باد کیهان تا تو بخوانی زنده باد حسین شریعتمداری!

ارسال شده در صفحه اصلی | ۱۵۶ دیدگاه

فتنه خوابیده! رقابت کنید با هم اصول گرایان…

یک: اگر لزوم مخلص سازی، دلیل و برهان می خواهد؛ اهل فن آیا قبول کنند، آیا نه، کجا بپذیرند و کجا نه، اما وجوب وحدت به فریضه ای از جنس ولایت فقیه می ماند که تصور آن موجب تصدیق خواهد شد. خداوند منان اضافه کند بر درجات امام راحل. آنجا که از «وحدت کلمه» سخن می گفت، معمولا دلیل نمی آورد، چرا که دلیل نمی خواست. مثل روز روشن بود.

دو: کم بودن و تقلیل، فی نفسه هیچ ارزشی ندارد، همچنان که ازدیاد و تکثیر. هیچ سپاهی حتی سپاه امام حسین در روز عاشورا، به دلیل قلت نفرات، محق شمرده نمی شود. کم و زیاد عدد، حق نمی آورد. باطل نیز. حق و باطل ناظر بر امور دیگری است. ما چون کم ایم، شاید مظلوم باشیم، شاید ناتوان در جذب نیرو، لیکن کم بودن ما سبب حق بودن ما نیست. نیم نگاهی به سیره اولیای دین کافی است تا اعتراف کنیم که «جذب حداکثری» و «وحدت»، تذکری فقط مختص نائب معصوم نیست. این مرام را «سیدعلی» از «علی» به ارث برده. هر امامی به موازات عدالت، قانون، جهاد و تلاش برای اخلاص، حتما در زمینه جذب فزونی بخش، اتحاد، مروت، مودت، محبت، مردم داری، کش ندادن اسباب اختلاف و ازدیاد شمار نیروها تلاش کرده. نفس این تلاش از نتیجه این تلاش مهمتر است. امیرالمومنین گاهی به غاصب خلافتش، مشورت برادرانه می داد، در جلسات ایشان شرکت می کرد، به حکم جمع و شوری، احترام می گذاشت، حتی گاهی عدالت را فدای مصلحت بالاتر می کرد و در صدور حکم، مصالحی را مراعات می نمود. دقت شود! ما داریم درباره امامی سخن می گوییم که به قولی منطقی و مستدل، شهید شدت عدالت خود شد. البته بعله! تاریخ نباید تکرار شود، لیکن «تاریخ نباید تکرار شود»، منافی درس گرفتن ما از سیره معصوم نیست. قطعا «ما اهل کوفه نیستیم، علی تنها بماند»، هم شامل علی می شود، هم مشمول سیره مولا. آیا عجیب نیست که علی به خلیفه غاصب حقش من باب مصلحت اسلام مشورت می داد، اما اصول گرا با اصول گرا حاضر به شور در زیر یک سقف نیست؟! آیا عجیب نیست که علی به خاطر وحدت، ۲۵ سال تمام از حق مسلم ولایت گذشت، اصول گرا اما جز این نباید باشد که لابد جبهه خود را از ولایت امیرالمومنین نیز بالاتر و مهمتر می داند که رقابت را بر وحدت غالب می کند!؟ در شگفتم؛ این چگونه رقابتی است که مولای اول ما ۲۵ سال ملتفت صرافتش نشد، اما متاثر از یک نبرد ۸ ماهه، عده ای پی به مضرات وحدت برده اند؟! «ما اهل کوفه نیستیم، علی تنها بماند» کجا، و این کجا که به بهانه همین شعار، وسط جبهه خیبر و بدر، جبهه جدیدی بنا کنیم؟! آیا این همه جبهه جدید، دارای چه محسنات ویژه ای هستند که جبهه ولایت فقیه آن را ندارد؟! یعنی جبهه ها ره را برتر و «بر»تر از جبهه رهبر واقف اند؟!

سه: اصول گرایی اگر منطبق بر سیره معصوم نباشد، حکیمانه و دوراندیشانه نباشد، مفت نمی ارزد. چند پاره می شود و جمعش دشوار. از هم می پاشد. به همین سیاق است اصلاح طلبی. اگر ما از «ولایتی بودن» فقط بسنده به یک اسم کنیم و رسم را فدا کنیم، می شویم ۴ تا اصول گرا که از فهمیدن حرف هم عاجزیم. پشت سر هم نماز می خوانیم، اما پشت سر هم، و پشت سر هم غیبت می کنیم! تهمت می زنیم! افشا می کنیم! طرفه حکایت اینجاست: از اینکه هستیم، کمی مضحک تر شویم، تعداد جبهه های مان از تعداد خودمان فزونی می گیرد! من یک سئوال واضح دارم. آقایان! خانم ها! یک مجلس ۲۹۰ نفره مگر چند تا فراکسیون می خواهد؟! چه خبر است؟! کجا را می خواهید فتح کنید؟! بهشت با همه برین بودنش، کلا چند طبقه دارد! این چه برج عاجی است که نوک بینی تان علم کرده اید؟! ما از شما «وحدت کلمه» نخواستیم. لطفا بیش از این به کلمه «وحدت» گند نزنید! مع الاسف شما دروغ می گویید در عدد فراکسیون های تان. من جمع زده ام. از ۳۰۰ نفر، خیلی زده بالا! آیا مجلس شورای اسلامی بیش از ۵۰۰ نماینده دارد؟! یا یک نفر همزمان در چند فراکسیون عضو است؟! واقعا عضو است یا با لطایف الحیل عضوانده(!) شده؟! به خدا شهدا هم اگر مثل شما می خواستند این همه جبهه و دار و دسته و فراکسیون و کوفت و زهرمار و منیت و اسکلت الاماره داشته باشند، اصولا وقت نمی کردند شهید شوند!! آهای نخودی های بصیرت! تیر را گذاشته اند برای سینه دشمن، نه قلب خودی.

چهار: ما ۵۰۰ تومان داریم. عقل می گوید بیا و این ۵۰۰ تومان را بکن ۶۰۰ تومان. ما جذب حداکثری نمی کنیم که هیچ، تقسیم می کنیم این ۵۰۰ تومان را به ۲ عدد ۳۵۰ تومان و ۱۵۰ تومان. گاهی البته این ۲ عدد قابل جمع است. هر چند ما ۵۰۰ تومان واحد و متحد نداریم، لیکن می توانیم دل به این خوش کنیم که ۳۵۰ یک حساب با ۱۵۰ حساب دیگرمان می شود ۵۰۰ تومان. بدبختانه همیشه این ۲ عدد قابل جمع نیست. گاهی با ندانم کاری، داشته ما به ۲ عدد غیر قابل جمع منتهی می شود و در این صورت، ما دیگر همان ۵۰۰ تومان قبلی را هم نخواهیم داشت. یعنی ما یک ۳۵۰ تومان داریم و یک ۱۵۰ تومان که کاری با هم ندارند و جمع نمی شوند! جلوی ضرر را نگیریم، البته اوضاع بدتر هم می شود. در آن صورت ۳۵۰ ما خودش تقسیم بر ۲ می شود و ۱۵۰ ما هم. القصه! عده ای عاری از شعور، نام این خسران را گذاشته اند خالص سازی!! گویی مخلص فی سبیل الله و عمار سوپردولوکس نمی شویم، الا اینکه کلا ورشکست شویم!!

پنج: حضرات اصول گرا بفرمایند کلا چند نفر هستند که تقسیم بر این همه جبهه و فراکسیون شده اند؟! رقابتی که می گفتند واجب است، بفرمایند و توضیح دهند که به چه خیرات و مضراتی منتهی شده؟! ضررش چه بوده و سودش چه بوده؟! بفرمایند رقابت کردند که دقیقا چی بشود و دقیقا چی شد؟! بیشتر شده اند یا کمتر؟! همان که قبلا بوده اند هستند، یا متاسفانه ۵۰۰ تومان قبلی هم نیستند و فی الواقع یک ۲۰۰ تومان جدا، یک ۵۰ تومان جدا، یک ۱۰۰ تومان جدا، یک ۹۰ تومان جدا و یک ۶۰ تومان جدا شده اند؟! آیا مثلا خیلی شق القمر صورت گرفته؟! آیا این همه زدیم و خوردیم و کری خواندیم و کشتی گرفتیم و لشکر به جای دشمن، حتی به جای فتنه گران، علیه هم کشیدیم، که از سویی آقایان سروری و فدایی که نه ساکت فتنه بودند و نه کاسب فتنه، نتوانند به مجلس راه یابند، و از دیگر سو آیا این همه از حیثیت علمای مجاهد، مایه گذاشتیم که شاگردان حوزه به عنوان درس آموخته های عقبه تئوریک نظام، نتوانند حتی وکیل ملت در بهارستان شوند؟! می ارزید؟! نه! اصلا نمی ارزید. می ارزد که به خاطر این خبط بزرگ، جبهه ها را محاکمه کنیم. جبهه ها اهانت کرده اند در آن واحد، هم به مناصب و هم به مکاسب. جبهه ها کم کرده اند از وزن اصول گرایی.

شش: نه عزیز! در باب فواید رقابت، می توانم کتاب بنویسم. نیز یارایم هست که متوجه باشم همه ما مکلف به تکلیف هستیم نه نتیجه. سخن اما بر سر این حرف ها نیست. بس است شیپور زدن، به جای «ورزشگاه آزادی» در «ارزشگاه بصیرت». کشیدن لیف تکلیف بر بدن، تفاوت دارد با کشیدن کیسه کاسبی. به راستی چه کرده اید شما با جریان اصیل اصول گرایی؟! اینجا دیگر حتی جای سئوال من باب گدایی نیست. جای نقد هم نیست، جای محاکمه است. اختلاس بزرگ سیاسی هم محاکمه می خواهد. جبهه وقتی جبهه ها می شود، فقط کاریکاتور فتنه نمی شود، بلکه مکمل انحراف می شود. جبهه وقتی جبهه ها می شود، زبان انحراف باز می شود. بعد از ۱۱ روز دورکاری، جریان انحرافی تقریبا خفته بود. جبهه ها اما زبانش را باز کردند و اینچنین، مقام فردوسی به مقام معصوم تنه زد! دست بر قضا نفس تازه می کند فتنه در این فضا.

هفت: از تاریخ انقلاب اسلامی، کتب زیادی خوانده ام، اما ابلهانه ترین و احمقانه ترین حرفی که در این بیش از ۳۰ سال دیده ام، این جمله است: «چون فتنه نیست و سران فتنه خوابیده اند، پس اصول گرایان با هم رقابت کنند». به خدا سخیف تر از این دلیل علیل، تحلیل پیدا نمی شود. داریم می بینیم نتیجه رقابت اصول گرایان را! اولا؛ از مرز رقابت، به وادی عداوت افتاده. عن قریب به وادی تلفات بیفتد! ثانیا؛ عده ما را تقسیم بر چند کرده که جمعش بسی دشوار می نماید. ثالثا؛ این وسط آنچه از قلم افتاده، جبهه دوست است و جبهه دشمن، یعنی ۲ جبهه اصل کاری انقلاب و ضد انقلاب. رابعا؛ هزینه بی لزوم و بی نتیجه شده از مقام علما. خامسا؛ جامی نگرفتیم، لیکن انسجامی رفت! ارزشش را داشت؟!

هشت: چه کسی می گوید فتنه خوابیده است؟! کدام فتنه از این بی شرم تر، که ۲ سال تمام دارند به امام معصوم ما حضرت علی النقی هر اهانتی را روا می دارند، اما اصول گرا اصلا در جریان نیست و خواب است؟! وای بر آن اصول گرا که ظلم بر خودش و دار و دسته اش را می بیند، اما ظلم بر معصوم را نمی بیند! وای بر آن اصول گرا که علیه دیگر اصول گرایان بلد است به نفع خودش شمشیر بکشد، اما یادش رفته که بی معصوم، یعنی بدون اصل مسلم امام هادی، اصول گرایی هیچ نیست الا هیچ و پوچ! من باز هم یک سئوال دارم. آیا جز زیر خیمه امامت معصوم، حوزه علمیه، حتی جمهوری اسلامی منزلت دیگری هم دارد؟! این چگونه اصول گرایی است که در آن ۴ تا سئوال محترمانه، -چه می گویم خاکسارانه!- از علمای دین، مستحق فحش می شود، اما این همه حمله علیه معصوم، و علیه نائب معصوم، خمینی و خامنه ای تحمل می شود؟! جبهه را جبهه ها کردیم که من حسین قدیانی تنم بلرزد و بشوم ضد انقلاب، اما در عوض، فلان حرام زاده، «نقی… نقی…» بخواند؟! به اخلاص بنا بود برسیم یا به اختلاف و سوء استفاده حرامیان از اختلاف؟! جبهه را جبهه ها کردیم تا از جانشین معصوم بهتر دفاع کنیم یا شاهد بی سابقه ترین اهانت به معصوم باشیم؟! جبهه را جبهه ها کردیم تا از ولی فقیه دفاع کنیم یا از خودمان؟! جبهه را جبهه ها کردیم تا سر چه کسی کلاه بگذاریم؟! عجیب است، خیلی عجیب و غریب! عده ای حتی هنگام دفاع از علمای دین هم کیسه کاسبی بر تن بصیرت می کشند. کدام مقام از کدام منزلت بالاتر است؟! کجا فتنه خوابیده؟! سران فتنه را اگر همین سران فتنه فرض کنیم، حتما فتنه نخوابیده، چرا که «حاجی واشینگتن» تازه به صرافت رای دادن و رای گرفتن و آینده دور و افق نزدیک افتاده. بیاییم اما سران فتنه را سران نظام سلطه فرض کنیم. سران نظام سلطه در فضای واقعی و مجازی. آیا شما باور می کنید فتنه خوابیده است؟! آیا ممکن است کسانی که تاب ۴ تا انتقاد از جبهه ها را ندارند، در برابر توهین بی سابقه به معصوم و جانشینش، توسط اهل و عیال به شدت زنده و زننده فتنه، این همه بی خیال و بی رگ باشند؟! حکم ارتدادتان کجاست؟! زبان غیرت تان در لا به لای کدام رقابت، گم شده است؟! اصول گرا به افسران جوان جنگ نرم می گویند که در وبلاگ شان، یعنی در سنگر غریبانه شان، اول از همه معصوم را می بینند، بعد جانشین معصوم را، بعد حوزه را، بعد علما را… و البته هرگز جبهه حق و باطل را فدای این جبهه های دوزاری نمی کنند. این عزیزان، مرجعی برای تقلیدند، حتی در میدان بصیرت. بگذار تاریخ از قومی یاد کند که در آن، ملتش خواص بودند و خواصش، عوام! عوامی امل و ابله که نمی دانند سر گردنه پیچ تاریخی، جای کشتی گرفتن نیست! «ابله» را داستایوفسکی نوشت و تمام شد، اما «ابلهان» را من هنوز تمام نکرده ام…

¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤

دیروز با ۵۰۰ تومان خیلی کارها می شد کرد، امروز اما ۵۰۰ تومان ما تقسیم بر چند عدد غیر قابل جمع شده. شاهکار حماسی ابلهان! بی خیال این حرفها! رقابت کنید با هم اصول گرایان! اصلا به همدیگر رحم نکنید! رئیس مجلس حتما باید از دل فراکسیون شما بیرون بیاید! این مهم از خلافت امیرالمومنین بالاتر است! ۲۵ ثانیه هم نمی شود سکوت کرد! سرتان سلامت، که دل انقلاب اسلامی قرص است به بصیرت مولای خراسانی. شما به دعوای تان برسید! شما بسیار مهمتر از آنی هستید که گمان می کنید! شما و جبهه های تان، بی آنکه خود بدانید و بخواهید، ساده ترین دلیل اثبات امام زمان اید! حتما سایه حجت بن الحسن بر سر این نظام، ملموس است که صرف نظر از این همه صف کشی و یقه درانی، خاور میانه دارد روی انگشت سپاه قدس جمهوری اسلامی می چرخد!! و بیداری اسلامی به نفع جمهوری اسلامی رخ می دهد!! این سایه آسمانی و دست جانشین معصوم اگر نبود، حتما اختلاف شما، ما را همسایه شکست می کرد! آری! ما از امام هادی در سنگر سایبر دفاع می کنیم. روزنامه ما وبلاگ ما سایت ما کامنت ما حتما جای مهمی است. بهارستان و پاستور، روی هم، اندازه رسانه ما برای دفاع از جبهه ولایت فقیه، رسانا نیستند. خوب یا بد، این عین واقعیت است. در برخی اماکن، حتی خیابان بهشت، دعوا بر سر لحاف است. دعوا بر سر جبهه حق و باطل، کار رسانه ماست. دغدغه ما فقط و فقط «جبهه معصوم» است. ما جز «جبهه ولایت»، جبهه ای نمی شناسیم. این بار، بدجایی و بدزمانی دکان زده اید. کاسبی تان نخواهد گرفت… و دیدیم که نگرفت! دعوا به بهانه رقابت، با شما، دوستی با دوست با ما، دشمنی با دشمن نیز، اما فقط یک نکته. خامنه ای وقتی سخن می گوید، از یک ساعت، بیش از ۴۵ دقیقه اش، یا دفاع از انقلاب اسلامی است یا سیلی زدن به نظام سلطه. خامنه ای البته خودش را غلام قنبر علی هم نمی داند. شما چگونه روی تان می شود خودتان را در خط ولایت فقیه می خوانید در حالی که از یک ساعت حرافی تان، نیم ساعتش دفاع از جبهه خودتان است، مابقی اش حمله به آن دیگر جبهه اصول گرا؟! این به کنار، همه شما مردود امام هادی هستید. آیا می شود به ساکتین اهانت به معصوم، گفت اصول گرا؟! آیا می شود به ساکتین اهانت به ولی فقیه، گفت اصول گرا؟! حیف که بنای بر اختراع واژه ندارم، اما این فقط «کاسب حوزه» و البته «کاسب عالم» است که در مقام عمل خیال می کند شان مکاسب از مناقب معصوم بالاتر است!! آهای کسانی که نان انقلاب و نان دین و نان اصول گرایی و نان ولایت و نان معصوم و نان شهدا و حقوق و مزایا را یک جا دارید نوش جان می کنید! لطفا سهم امام علی النقی را بدهید. سهم معصوم، سکوت نیست، فریاد است. بهارستان و دولت و دستگاه قضایی و سران قوا و حوزه و عالم و حتی خون شهدا و حتی تر خمینی و خامنه ای و انقلاب اسلامی و جمهوری اسلامی و ولایت فقیه، همه با هم، قطره ای از اقیانوس معارف فقیه اهل بیت، امام دهم و ذره ای از فضائل نهفته در زیارت جامعه کبیره است. شک در این حرفها نیست. شبهه در اصول گرایی شماست! بصیرت شما شبهه ناک است. بوی کاسبی می دهد. «کاسب مکاسب» به سیاسی بازی می گویند که حتی هنگام دفاع از عالم دین هم اخلاص ندارد. سهم امام را می خورد، اما سهم امام را نمی دهد. می خواهم جمهوری اسلامی نباشد، اگر امام هادی نباشد. این حرف من نیست. به جرئت می خواهم بگویم: همه پیام خمینی و خامنه ای است. فتنه خوابیده! رقابت کنید با هم اصول گرایان… وطن امروز/ ۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۱

ارسال شده در صفحه اصلی | ۷۶ دیدگاه