کجایی دیگو؟!

چرا مسی، مارادونا نمی‌شود؟! چرا جام جهانی با وجود این همه زرق و برق و خبر و نظر برآمده از تکنولوژی عصر مدرن، هرگز جام جهانی زمان پله و بکن‌بائر نمی‌شود؟! چرا بازی‌های باش‌گاهی صدر بازی‌های ملی می‌نشیند؟! چرا در همین ایران خودمان تعصب روی پرسپولیس و استقلال و تراکتورسازی بیش‌تر از غیرت روی تیم ملی است؟! چرا بازی‌های دوستانه‌ی تیم ملی تماشاگر ندارد؟! و اگر دارد، چرا آن شور و حال و قیل و قال سایر بازی‌ها را ندارد؟! چرا مربی اسپانیا دلش در گرو تیم بعدی یعنی رئال مادرید است و ۲ روز مانده به جام جهانی اخراج می‌شود؟! القصه! سال‌ها پیش متنی نوشتم بدین مضمون که خواهرزاده‌ام تصور می‌کند «مسی اسپانیایی است، نه آرژانتینی!» فاطمه البته قابل سرزنش نیست، چرا که حتی مردم آرژانتین هم ملیت واقعی ستاره‌ی‌شان را اسپانیا می‌دانند؛ همان‌جایی که مسی تفریحات خود را و اغلب وقت خود را در جزایر خوش‌رنگ و لعابش می‌گذراند! صدالبته بله! مارادونا هم در کشورهایی مثل ایتالیا و اسپانیا لژیونر بود اما نه آن‌قدر که دخترکان آن زمان توهم بزنند که دیگو چون بازیکن ناپل است، پس ایتالیایی است! چند ماه پیش کلیپی می‌دیدم از مردم آرژانتین که می‌گفتند: «مسی بیش‌تر متعلق به بارسلونای اسپانیا است ولی مارادونا با وجود این‌که روزگاری در همین تیم باش‌گاهی توپ می‌زد، هم‌واره به کشور آرژانتین و تیم ملی آرژانتین شناخته می‌شد! مسی حتی تعطیلات هم کم‌تر به کشورش سفر می‌کند!» از مردم آرژانتین بکشم بیرون و زنده کنم یاد راننده‌تاکسی خط سه‌راه آذری به میدان آزادی را که همین دیروز به من می‌گفت: «اتفاقا شدیدا فوتبالی هستم ولی باور می‌کنی حدود یک‌سوم بازیکنان تیم ملی را به چهره نمی‌شناسم!» شما چی؟! شما آیا سامان قدوس لژیونر و یا اصلا خان‌زاده‌ی غیر لژیونر را می‌شناسید؟! و اگر خود من اعتراف کنم نه، متهمم می‌کنید به عدم علاقه به فوتبال یا اذعان می‌کنید به این‌که تیم‌های ملی، دیگر آن تیم ملی‌های دهه‌ی قبل نیستند؟! بیاییم حتی فرض کنیم جام جهانی را مسی ببرد بالای دست! حتی آن‌روز هم مردم آرژانتین، دیگوی بزرگ، بی‌مثال و تکرارنشدنی را آرژانتینی‌تر از لیونل خواهند دانست! این البته نه گناه مسی است و نه عیب آرژانتینی‌ها، بل‌که نتیجه‌ی قهری زندگی در زمانه‌ای است که توپ گرد فوتبال، بیش‌تر با کمک پول می‌چرخد تا عشق! آری! قصه این است که مارادونا دیوانه بود اما مسی عاقل است! و دنیای خالی از دیوانه‌های دوست‌داشتنی حتما دنیای جذابی نیست! دلم خال چگوارا می‌خواهد روی بازوی دست خدا! جام روانی، نه جهانی!

ارسال شده در صفحه اصلی | ۲ دیدگاه

مدح مصلحت

مدافعان عمل‌کرد شورای نگهبان، هم‌واره سخن از «مصلحت» می‌گویند: «مصلحت نیست که یک جریان را بالتمامه از سپهر سیاسی کشور حذف کنیم!» جواب می‌دهم: «کِی و کجا چنین چیزی از شورای نگهبان خواسته‌ام؟! حرف من از قضا این است؛ شورای نگهبان صرف نظر از تعلق حزبی و گرایش گروهی عناصر، فقط و فقط به «مر قانون» عمل کند!» رفقا می‌گویند: «اگر آن عنصر، محبوبیت داشت، چه؟!» جواب می‌دهم: «محبوبیت یا عدم محبوبیت هیچ نامزدی، اندک ربطی به شورای نگهبان ندارد! مگر قاضی می‌تواند مجرمی را چون محبوب است، ببخشد؟! شورای نگهبان هم همین است و دقیقا باید به «مر قانون» عمل کند! ما از قانون‌گرایی ضرر نمی‌کنیم؛ از پیچاندن قانون، ضرر می‌کنیم!» رفقا می‌گویند: «پس تکلیف مشارکت حداکثری چه می‌شود؟!» جواب می‌دهم: «تلاش برای تحقق مشارکت حداکثری- که خود نیز طرف‌دارش هستم- تکلیف اهل رسانه، اصحاب منبر، سازمان تبلیغات اسلامی، تلویزیون، مشاهیر و حتی شخص رهبر انقلاب است و اگر همه‌ی واجدین شرایط در انتخابات شرکت کنند و یا حتی یک نفر هم پای صندوق آرا نیاید؛ نه آن و نه این، دخلی به شورای نگهبان ندارد!» رفقا می‌گویند: «گیرم همه‌ی این حرف‌ها درست اما اقتضای مملکت‌داری، بستن زبان اعتراض ملت است!» جواب می‌دهم: «اولا مساعی برای آرام کردن مردم، حتما امر نیکویی است ولی حتی این هم به شورای نگهبان ربطی ندارد! ثانیا ثمره‌ی دولت‌مردی یا مجلس‌نشینی عناصری که به نظام و آرمان‌هایش، کم‌لطف هستند و غالبا با دشمن، گرم‌ترند تا دوست، نه آرام کردن مردم، بل‌که اتفاقا معترض نگه‌داشتن تا حد عاصی کردن مردم است! امری که فی‌الحال مشغول مشاهده‌ی آن هستیم! از کی تا به حال، شاکی نگه‌داشتن ملت تا حد عصیان، اقتضای اداره‌ی ملک است؟! آن‌هم به‌خصوص وقتی که مردم، کم‌کاری دولت و مجلس را می‌نویسند پای نظام؟!» رفقا می‌گویند: «درست اما مصلحت؟!» جواب می‌دهم: «از قضا مصلحت در آن است که #شورای_نگهبان فقط به #مر_قانون عمل کند! با امثال #حسن_روحانی که افزایش هرروزه‌ی قیمت‌ها را #حباب می‌خوانند و لج ملت را درمی‌آورند، خطر براندازی حتما در کمین نظام است! نکند مراد شورای نگه‌بان از مصلحت، سقوط جمهوری اسلامی است؟! حرف من این است؛ اگر هیچ اصول‌گرایی طبق قوانین شورا، شایسته‌ی تأیید صلاحیت نیست، مصلحت قطعا در عمل به «مر قانون» است! لذا مادام که این باشد وضع دولت و مجلس، تحریم خرید اجناس گران شده، وظیفه و البته مصلحت آحاد ملت است! و مادام که این باشد وضع شورای نگهبان، تحریم انتخابات، وظیفه و صدالبته مصلحت حزب‌اللهی‌هاست! والسلام!»

ارسال شده در صفحه اصلی | یک دیدگاه

#حباب

و ما را به سخت‌جانی خود، این گمان نبود…
و با تشکر ویژه از دولت و مجلس و قوه‌ی قضاییه و شورای نگه‌بان و بدوارث و بی‌وارث که شهدا را واقعا شرمنده‌ی خدمت و بصیرت خود کرده‌اند…
و باشد که ببخشند مردم، ما را بابت قیمت خودرو و مسکن و دلار و خلاصه که این وضع توووووپ! البته ظاهرا حباب است…
و آن مصلحتی که باعث شد صلاحیت حسن روحانی ۲ دوره توسط شورای نگه‌بان تأیید شود، از قضا همین «حباب» بود! و همین اوضاع مملکت که روزی چند میلیون می‌رود روی قیمت کالاها و کسی هم به کسی نیست…
و آهان! تشکری می‌کنیم از نظام مقدس جمهوری اسلامی، آن‌جا که هزینه‌ی «نهی از منکر» یک خانم، نوش جان کردن لگد می‌شود لیکن نه آقای آملی، نه رئیس نیروی انتظامی و نه هیچ مسئول دیگر، اقلا یک‌صدم موارد دیگر، واکنشی نشان نمی‌دهند…
و نشان نمی‌دهند، چرا که حتم دارند «بسیجی» حمال جمهوری اسلامی باقی خواهد ماند! و اگر فراتر از تعرض، تجاوز هم به او بشود، طوری نیست! سر اپوزیسیون به سلامت…
و آن خواهر ناهی از منکر، در این نظام مقدس، حتی اندازه‌ی زن یهودی حکومت امیرالمؤمنین هم، شأن و شخصیتی ندارد…
و باز، رقص و آواز و دیسکو، ارزانی رأی‌دهندگان به حسن روحانی اما فحش‌خور وضع موجود کشور، بسیجی و حزب‌اللهی و جوان انقلابی…
و گمانم تعطیلی نهی از منکر هم، عاقبت، برای خودش مصلحتی باشد! وقتی نظام، این‌قدر بی‌خیال و بی‌توجه به حق و حقوق ابتدایی حمالان خود است، ولو آن‌که زن باشند، کدام نهی، از کدام منکر؟! ول کن بابا…
و آن‌که آن‌روز نوشتم؛ «آپارتاید انقلابی» همین است! و فحش فقط به علی لاریجانی و علی‌اکبر صالحی، حرام است! دختر بسیجی، لگد هم بخورد، حقش است! سر آن دخترکی که در بیت، بلند گفت «آقای خامنه‌ای» به سلامت…
و این‌جا #جمهوری_اسلامی است! دقیقا! عده‌ای باید خون بدهند تا عده‌ای دیگر عین آب‌خوردن، دروغ بگویند! دروغ حباب…
و اگر برنمی‌خورد به شما، عارضم که مصلحت‌سنجی‌تان در حلقم؛ اعضای معزز شورای نگه‌بان! والله مقصر این وضع، شما هستید، نه دولت! مردم نمی‌دانستند اما شما می‌دانستید حسن روحانی کیست! مردم نمی‌شناختند ولی شما می‌شناختید! اصول و ارزش‌ها به کنار، شما مطلع بودید از تنبلی و تن‌پروری این آدم که اصلا به درد این سمت نمی‌خورد…
و به پوستر بالا نگاه کنید! خبری از وسیله‌ی ایاب و ذهاب نیست! با خیال راحت، من قرأ فاتحة مع‌الصلوات…
و دیگر این‌که شاد باشید…

ارسال شده در صفحه اصلی | ۲ دیدگاه

#هاکوپیان

در سالی که به برکت روحیه‌ی ملی‌گرایانه‌ی رهبر انقلاب «حمایت از تولید داخلی» نامیده شده، چه مسرت‌بار است که کت و شلوار یک پوشاک وطنی در تن فوتبالیست‌های وطن، موجب تحسین رسانه‌های دنیا شود. هاکوپیان البته قبلا هم یک برند ممتاز، متشخص و شیک ایرانی بود لیکن روزهای اخیر و به یمن حواشی بعضا جذاب‌تر از متن جام جهانی، نام هاکوپیان بسی بیش‌تر از قبل شنیده می‌شود و این، کار دست‌اندرکاران، کارمندان و کارگران هاکوپیان را سخت‌تر از گذشته می‌کند. من البته به ۲ سبب، خودم را در نوشتن این متن، اگر نه متخصص، که اقلا محق می‌دانم؛ اولا از بچگی تا الان، غالبا کت و شلوار می‌پوشم! کت و شلوار برای من، فقط لباس مجالس عروسی و عزا نیست! ثانیا از خیلی وقت پیش، مشتری هاکوپیان هستم! صدالبته ما خیاط و دوزنده‌ی کت و شلوار خوب، کم نداریم! مثلا دوزندگی محمود بصیرتی که مشتری سابقه‌دار این خیاط نیز هستم، انصافا کار خودش را خوب بلد است ولی خیاط‌های ایرانی، بعضا توجهی به ریزه‌کاری‌ها نمی‌کنند! این درست که به قول محمود بصیرتی؛ «سوزن‌زنی‌های ایران را، به لحاظ استحکام و دوام، هیچ کجای دنیا ندارد» ولی گمانم همین توجه به جزئیات است که فی‌المثل باعث شده این همه تحسین برانگیز باشد کت و شلوار ملی‌پوشان ایرانی، حتی نزد زعمای دنیای مد! مثال بزنم؛ هاکوپیان چند سالی است که برای ۴ دکمه‌ی آستین کت، درز و مادگی می‌گذارد که خب! خیلی مؤثر است در شیکی نهایی محصول! مثال دیگر «برش دقیق» است و یا باز مثلا؛ هارمونی اجزای مختلف کت مثل کراپ سینه و یقه! این‌جور آدم متوجه می‌شود که خیاط‌های هاکوپیان، حواس‌شان به ریزه‌کاری‌ها نیز هست! مثلا؛ آستر دور کمر شلوار در هاکوپیان از یک مدل آبرومند، پیروی می‌کند؛ هم به حیث ایستادگی به‌تر شلوار در بدن، هم به حیث زیبایی! و این‌ها همان چیزهایی هستند که حتی دست‌دوزهای خوب‌مان نیز خیلی دقت نمی‌کنند! به زعم من اگر هاکوپیان، پارچه‌های خوب تولید داخل را نیز استفاده کند و صدالبته کمی در قیمت، بیش‌تر رعایت حال مشتری را بکند، عالی‌تر می‌شود! ما در زمان جنگ و فی‌الواقع در هیچ زمان دیگری، بدی و نامردی و خیانت ندیدیم از هم‌وطنان عزیز ارامنه! هر چه بوده، وطن‌دوستی بوده! و خدادوستی بوده! خوب یادم هست در محله‌ی قبلی زندگی‌ام یعنی ۱۶ متری مجیدیه، تظاهرات ارامنه را در محکومیت آتش‌سوزی قرآن در فلان کشور غربی! باری در کیهان، متنی نوشتم با تیتر «جهاد اقتصادی به روش آندرانیک!» که پدر شهیدی از شهدای ارامنه بود! ان‌شاءالله برای #مسیح لباس شیک بدوزی آقای سومبات هاقوپیانس!

ارسال شده در صفحه اصلی | ۲ دیدگاه

از حاج‌منصور تا علی پروین

هم به عنوان یک ان‌شاءالله حزب‌اللهی و هم حتی به عنوان یک استقلالی، لذت بردم وقتی دیدم مهمانان اولین برنامه‌ی فردوسی‌پور برای جام جهانی، حشمت مهاجرانی و علی پروین هستند! و این یعنی می‌توان هنوز هم به صدا و سیما امیدوار بود که نگاه بسته‌ی قبلی را نداشته باشد! قطعا اگر برنامه‌ی ملک‌مطیعی هم پخش می‌شد، نه تنها آسمان به زمین نمی‌آمد، بل‌که گارد منفی مردم در برابر صدا و سیما، تا حد خوبی علاج می‌شد! بخواهیم یا نخواهیم؛ بعضی بازی‌گران و بازی‌کنان، محبوب دل ملت هستند! از قضا، نه مرض خاصی دارند و نه آلوده به سیاست‌اند! شاید در فلان انتخابات یا بهمان امتحانات، حرف غیری هم زده باشند لیکن آخر آخر آخرش، وطن‌دوست هستند و نه وطن‌فروش! بارها سیاسی‌کاری‌های فردوسی‌پور را به نقد نشسته‌ام ولی کار خوب، خوب است! و چه چیزی لذت‌بخش‌تر از این‌که در پست قبلی، حاج‌منصور را مدح کنم و در این پست، رسانه‌ی ملی را؟! والله به دست آوردن دل مردم، خرج ندارد! خیلی ساده می‌توان از کینه‌های بعضا بی‌خود کاست، بدون تخطی از اصول! بارها شده از سوراخ سوزن رد شده‌ایم و از در دروازه، نه! جا دارد بپذیریم وضع فعلی اقتصاد مملکت، هیچ ربطی به حشمت مهاجرانی و علی پروین و امثالهم ندارد! از قضا، آن‌جا که باید شل بیاییم، همین جاست، نه آن‌جا که طرف قرار است بشود وکیل مجلس مملکت و واضع قانون! صدا و سیما دست من بود، حتما ربنای شجریان را پخش می‌کردم و شورای نگهبان دست من بود، قطعا کاری نمی‌کردم که ملت بگویند؛ «غرضی را چرا ۹۲ تأیید و ۹۶ رد کردید؟!» چند شب پیش رائفی‌پور جوان انقلابی با سخنان خودش، وزن عدالت‌خواهانه‌ی تلویزیون را بالا برد و امشب، استادی به نام حشمت و شاگردی به نام علی، جور دیگری! و در عالم دیگری! و رسانه‌ی ملی یعنی همین! نه! حزب‌اللهی فقط اهل نق و نقد نیست! خوبی‌ها را نیز می‌بیند! یادش به خیر! روزگاری که سردبیر مجله‌ی «یاد ماندگار» بودم، با همین علی پروین، مصاحبه‌ای درباره‌ی شهدا کردم! علی پروین در آن گفت‌وگو، خوب یادم هست که می‌گفت: «مامان‌نصرت [مادرش] برای سلامتی تک‌تک رزمندگان عازم به جبهه‌ی محل، آش پشت پا می‌پخت و خانه‌ی ما همیشه روضه بود، حتی حاج‌منصور هم آمده و در خانه‌ی ما خوانده! الان هم یک رفاقتی دارم با این مداح اهل بیت! هروقت هم بروم بهشت زهرا، خجالت‌زده‌ی شهدا می‌شوم که جوانی‌شان را گذاشتند برای ما که راحت به توپ، لگد بزنیم!» در نهایت، گودلایکی نثار صدا و سیما می‌کنیم که نشان داد واقعا می‌تواند «رسانه‌ی ملی» باشد!

ارسال شده در صفحه اصلی | یک دیدگاه