فتح‌الفتوح‌تان را با دست خود پاره نکنید!

وطن امروز ۲۶ دی ۱۳۹۵

به موازات بدعهدی دشمن که البته از او جز دشمنی، انتظاری هم نیست، آنچه مسبب نقض مکرر برجام شده و می‌شود، نقض تدبیر است توسط همین مردمان دستگاه دیپلماسی دولت اعتدال! مصادیق متعددی دارد این «نقض تدبیر» که پله اول آن، بی‌گمان همان شعار عاری از عقلی بود که حتی صدای اصحاب هنر را هم درآورد: یعنی چه آخر که هر توافقی ولو توافق بد، از عدم توافق بهتر است؟! «پله آخر» نقض تدبیر هم، البته تا اینجای کار، همین است که جناب عراقچی فرمودند: «بابت نقض برجام، قصدی برای شکایت نداریم!» این مصداق مسلم نقض تدبیر، در شرایطی است که مذاکره‌کنندگان دولت اوباما که به قول و قرار خودشان هیچ اعتمادی نبوده و نیست، اینک از جانب دولت ترامپ، وعده می‌دهند که قول داده‌اند تحریم‌های ISA علیه ایران را اجرا نکنند! اگر هم اجرا کردند، قول داده‌اند تحریم‌های مدنظر، اثر نداشته باشد! آری! «خشت اول را چو بنهادند کج، تا ثریا می‌رود دیوار کج!» وقتی موضع این مردمان مذاکره‌کننده در پله اول، این باشد که «هیچ توافقی بدتر از عدم توافق نیست» دشمن هم این‌چنین از موضع بالا سخن می‌گوید! و عین خیالش هم نیست که مکرر دارد نقض عهد می‌کند! و وقتی تمام واکنش مردمان دستگاه دیپلماسی دولت اعتدال، خلاصه در جوابی درگوشی می‌شود و دست آخر هم به اعتبار سخن آقای عراقچی، معلوم می‌شود هیچ قصدی برای شکایت وجود ندارد، دشمن مگر احمق است بیشتر نتازد؟! این‌ همه اما مقدمه‌ای بود برای آنچه در ادامه می‌خواهم بنویسم! صرف‌نظر از موضع ما درباره برجام، آقای روحانی! آقای ظریف! آقایان مذاکره‌کننده! مگر مدعی نبودید برجام، بهترین است؟! و آفتاب تابان است؟! و فتح‌الفتوح است؟! آیا این ‌همه شل و ول و درگوشی و بی‌شکایت نسبت به نقض آن، می‌خواهید از برجامی دفاع کنید که لااقل به‌زعم خودتان «شاهکار دولت اعتدال» است؟! اینگونه؟! اینگونه که در مواجهه با نقض مسلم برجام حتی به روایت خودتان، بسنده کنید به ۴ تا سخن علیه آمریکا، لیکن فقط و فقط درگوش چند نماینده مجلس؟! بعد هم اظهار فرمایش کنید که اساسا قصدی برای شکایت از آمریکایی‌ها نداریم؟! حتی ناظر بر آنچه از نظر خودتان هم «نقض فاحش برجام» است؟! من عذر می‌خواهم اما اینکه می‌شود پاره کردن برجام توسط خودتان! و با دست خودتان! وقتی واکنش شما حضرات به نقض آشکار برجام، اندک تناسبی با بدعهدی صورت‌گرفته نداشته باشد، حاوی این «پیام» به دشمن آمریکایی است که اگر می‌خواهی باز هم نقض عهد کنی، بسم‌الله! ما نه از تو شکایتی می‌کنیم، نه حتی یک موضع علنی و عمومی اتخاذ می‌کنیم! بر سر نماینده‌ای هم که مواضع درگوشی ما را رسانه‌ای کند، حاضریم در نهایت توان بکوبیم! با این دست‌فرمان، بیراه نیست اگر مدعی شویم دارید برجام را با دست خودتان پاره می‌کنید! وقتی رفتار و گفتار شما، فی‌الواقع دارد پیام «بیشتر بتازان!» و «بیشتر نقض کن!» را به سران کاخ سفید می‌دهد، آیا تحلیلی جز این‌ هم می‌توان داشت که شما با همین دست خودتان مشغول پاره کردن همان برجامی هستید که داعیه داشتید «فتح‌الفتوح» است؟! و آیا از آنچه مدعی بودید «آفتاب تابان» است، اینگونه می‌خواهید پاسداری کنید؟! اینگونه که دشمن، آن را مدام نقض کند و شما اما برایش این پالس را بفرستید که آسوده نقض کن! ما خوابیم! آقایان! با دست خودتان، فتح‌الفتوح‌تان خود را پاره نکنید! و اجازه ندهید این بالاترین حد از بی‌تدبیری و بی‌خردی در تاریخ ثبت شود؛ بودند مردمانی که هم توافق خود را فتح‌الفتوح می‌خواندند، هم با مخابره پیام «بیشتر بدعهدی کن!» به دشمن، خودشان با دست خودشان، فتح‌الفتوح‌شان را پاره‌پاره کردند! در آن‌صورت، قضاوت تاریخ، می‌شود این: یک چیزی برای خودشان می‌گفتند! برجام حتی نزد خودشان هم «فتح‌الفتوح» یا «آفتاب تابان» نبود! و «مجرایی برای لغو بالمره همه تحریم‌ها» نبود! اگر بود و اگر اندک قیمتی برایش متصور بودند، حراست می‌کردند از آن، نه آنکه بردارند پاره‌اش کنند! آقای روحانی! آقای ظریف! آقایان مذاکره‌کننده! ان‌شاءالله که قبول دارید، دارید با دست خودتان خاک می‌پاشید بر سر آفتاب تابان‌تان؟! لیکن این را هم قبول کنید؛ آفتابی که بتوان خاک بر آن پاشید، آن‌هم توسط مدعیان دوستداری‌اش، اساسا و اصولا آفتاب نیست! تابان‌بودنش پیشکش! القصه! برجامی که شما با دست خود، مشغول پاره‌کردن آن هستید، اگر آن‌طور که ادعا دارید «ضامن امن و امان این آبادی» بود، امن و امان ایران عزیز، الان باید پاره‌پاره می‌بود! بر دهانه این آتشفشان مذاب و بر کرانه این ‌همه جنگ اما الحمدلله سایه امنیت بر سر وطن و ابنای وطن بلند است امروز! چرا؟ چون ضامن امن و امان ما، نه توافق نقض‌شده توسط دشمن و پاره‌شده توسط مردمانی که شما باشید، بلکه از صدقه‌سر سرداری است که همراه شیربچه‌هایش در سپاه قدس، کوه‌ها و دشت‌ها و صحراها و بیابان‌ها را در سودای شهادت می‌دود تا «نام جاوید وطن» آوازی همیشه در اهتزاز باشد! شما فتح‌الفتوحی که نبود را پاره‌کردید هیچ، فتح‌الفتوحی هم که بود را با کوهی از سیمان پر کردید! و شکستید قلب رآکتور خودکفایی را! و قلب «ما می‌توانیم» را! هیهات! برجام پاره‌شده با همین دستان خودتان، نمی‌تواند و این لیاقت را ندارد که منت امنیت بر سر گریه‌های نوزادی بگذارد که وقتی دیده به جهان گشود، چند ماه هم از شهادت پدرش در جبهه خان‌طومان گذشته بود! گیرم تدبیر ندارید؛ آیا رحم و انصاف هم ندارید؟! اسلام رحمانی! چه دروغ بزرگی! تدبیر! چه دروغ بزرگی! اعتدال! چه دروغ بزرگی! لغو همه تحریم‌ها در همان روز اجرای برجام! چه دروغ بزرگی! فتح‌الفتوح! چه دروغ بزرگی! برجام، سایه شوم جنگ را از سر این کشور دور کرد! چه دروغ بزرگی! آمار رشد اقتصادی! چه دروغ بزرگی! از رکود عبور کرده‌ایم! چه دروغ بزرگی! هم چرخ کارخانه‌ها می‌چرخد و هم چرخ سانتریفیوژها! چه دروغ بزرگی! قدمی برنداشتیم الا آنکه با ابرمرد حکیم درمیان گذاشته باشیم! چه دروغ بزرگی! «بشنو سوز سخنم»! از «وطن ‌ای هستی من، شور و سرمستی من» جز کوهی دروغ باقی نمی‌ماند، اگر قرار بود توافق پاره‌پاره شما، ضامن امنیت «همه جان و تنم؛ وطنم، وطنم، وطنم» باشد!

ارسال شده در صفحه اصلی | ۹ دیدگاه

هان ای خرازی شهید! برادرت «قاسم» هم‌چنان بگوش است!

وطن امروز ۱۸ دی ۱۳۹۵

در سررسید، یادش را گرامی بدارند یا ندارند؛ نفری که در کابینه، مافوق وزرا می‌نشیند، حواسش باشد یا نباشد؛ خود را مدیون خون شهدا بداند یا نداند؛ حضرات میدان سیاست «سه‌راهی شهادت» را به یاد بیاورند یا نیاورند؛ اصلا بشناسند یا نشناسند؛ آقای رئیس، دقایقی از نطق پیش از دستور خود را به «شبهای قدر انقلاب اسلامی» اختصاص بدهد یا ندهد؛ اصحاب بهارستان در باغ باشند یا نباشند؛ «السابقون» را قدربدانند یا ندانند؛ روزنامه‌ها و هفته‌نامه‌ها و جراید، از «لندکروز آتش‌گرفته حاج‌بخشی» چیزی بنویسند یا ننویسند؛ فریاد «ماشاءالله حزب‌الله» آن‌هم در بحبوحه خون و خطر را پوشش بدهند یا ندهند؛ سر نترس دلاورمردان جبهه جنوب را دوباره منعکس کنند یا نکنند؛ حواس شبکه‌های اجتماعی، جمع باشد یا نباشد… هیهات! ما ۳۰ سال پیش این روزهای امن و امان خود را فراموش نمی‌کنیم! و سالگرد عملیات «کربلای ۵» را فراموش نمی‌کنیم! و «حنابندان شهادت» را فراموش نمی‌کنیم! و آن جمله معروف و خودمانی شهید سعید شاهدی که «برادر! شلم کجا بودی؟!» را فراموش نمی‌کنیم! و گریه‌های سنگر «امن یجیب» را فراموش نمی‌کنیم! و خنده‌های سردار شرق ابوالخصیب را فراموش نمی‌کنیم! و مستند «علمدار» را فراموش نمی‌کنیم! و «روایت فتح» حاج‌حسین خرازی را فراموش نمی‌کنیم! و «آن آستین خالی که با باد، این‌سو و آن‌سو می‌رفت» را فراموش نمی‌کنیم! و خانه کوچک فرمانده اصفهانی در کوچه‌پس‌کوچه‌های شهر زاینده‌رود را فراموش نمی‌کنیم! و «اسوه شب‌شکاران» را فراموش نمی‌کنیم! و «فخر طلایه‌دارن» را فراموش نمی‌کنیم! و «بلبل خوش‌الحان خمینی» را فراموش نمی‌کنیم! و «قاسم و رضا» را فراموش نمی‌کنیم! و آن «بولدوزرچی را که بر کوهی از ماشین نشسته بود و کوهی از خاک را جابه‌جا می‌کرد» فراموش نمی‌کنیم! و جنگ سخت در «جزیره بوارین» را فراموش نمی‌کنیم! و «موانع مثلثی» را فراموش نمی‌کنیم! و «کانال پرورش ماهی» را فراموش نمی‌کنیم! و شبهای متاثر از نور منور، روشن‌تر از روز را فراموش نمی‌کنیم! و غبطه خمینی به چهره نورانی مردان جبهه صاحب‌الزمان را فراموش نمی‌کنیم! و لرزیدن شانه پرستوها در حسینیه جماران را فراموش نمی‌کنیم! و هیچ‌کدام از کربلاهای سال ۶۵ را فراموش نمی‌کنیم! و داستان مقاومت ولو با دستان بسته را فراموش نمی‌کنیم! و بغض «کربلای ۴» را فراموش نمی‌کنیم! و در امتداد آن بغض، بازشدن جاده‌ها در «کربلای ۵» را فراموش نمی‌کنیم! و گریه‌های از سر شوق را فراموش نمی‌کنیم! و ایمان را و اخلاص را و اخلاص را و اخلاص را فراموش نمی‌کنیم! و تاکید مدام بر «ما چه کاره‌ایم؟ کار خدا بود!» را فراموش نمی‌کنیم! و آن حجم عظیم آتش را فراموش نمی‌کنیم! و جانبازی «عباس‌های تشنه‌لب» را فراموش نمی‌کنیم! و رد قناسه‌ بر صورت ‌بسیجی‌ ۱۷ ساله را فراموش نمی‌کنیم! و شهدای لب‌تشنه خاک شلمچه را فراموش نمی‌کنیم! و بادگیرهای زیبای سرمه‌ای را فراموش نمی‌کنیم! و سرمه شهادت بر چشمان مجاهدی در لباس روحانیت را فراموش نمی‌کنیم! نه! ما طلبه و دانشجو و کارگر و کارمند شهید کربلای ۵ را فراموش نمی‌کنیم! و ۳۰ سال پیش از این حاج‌قاسم را فراموش نمی‌کنیم! و دویدن مجنون‌وار، دنبال لیلای شهادت را فراموش نمی‌کنیم! و «حدیث دشت عشق» را فراموش نمی‌کنیم! و «فرهنگ مقاومت» را فراموش نمی‌کنیم! و «بوسه‌ امام بر دست و بازوی رزمندگان» را فراموش نمی‌کنیم! و ایستادگی بچه‌های جبهه در آخرین سالیان جنگ را فراموش نمی‌کنیم! و «انهدام دژهای تسخیرناپذیر دشمن» را فراموش نمی‌کنیم! و غریو «الله اکبر» پس از بازشدن هلالی‌های ۲ و ۳ را فراموش نمی‌کنیم! و رشادت جوانمردان «لشکر ۵ نصر» را فراموش نمی‌کنیم! و نماز شبهای رزمندگان «لشکر ۱۰ سیدالشهدا» را فراموش نمی‌کنیم! و شهادت بسیجیان «لشکر ۴۱ ثارالله» را فراموش نمی‌کنیم! و مظلومیت شهدای «لشکر ۱۷ علی‌بن‌ابی‌طالب» را فراموش نمی‌کنیم! نه! ما «کربلای ۵» را فراموش نمی‌کنیم! و باذن‌الله، اجازه نمی‌دهیم روزگار، ذائقه‌مان را عوض کند! امروز برای ما، فردا صبح همان دیشبی است که «خواب بابا» را دوباره دیدیم! و «نور بهشتی» هرگز از چهره پدران ما نخواهد رفت! کجایید «گروه سرود بچه‌های آباده»؟! کجایید «برادرهای من»؟! گفت: «آه جبهه، کو برادرهای من؟!» آری! ما هنوز هم با صدای آهنگران صفا می‌کنیم! و از سنگر شهادت، سنگر خوبتر و قشنگتری سراغ نداریم! و از برادران جبهه، برادران بهتری سراغ نداریم! هنوز هم ما «پیران توپخانه» می‌بینیم! و زیارت عاشورای منصور در دهه ۶۰ گوش می‌دهیم! این‌همه کانال، هیچ‌کدام برای ما «کمیل» نمی‌شود! کمیل را با های‌های اشک می‌خواندند بچه‌های کربلای ۵ و والفجر ۸ و خیبر و بدر! هان ای کسانی که دنبال مرد می‌گردید! هان ای کسانی که دنبال جرعه‌ای آسمان می‌گردید! شبهای کربلای ۵ پر از ستاره بود! و هنوز هم پر از ستاره است! پر از نفس! و پر از زندگی! پر از هستی! و پر از امید! به چشم‌های «علمدار» بنگرید! هنوز دارد می‌خندد در شرق ابوالخصیب! الا ای سردار کربلای ۵! برادرت «قاسم» هم‌چنان بگوش است! ۳۰ سال پیش با تو، دیروز در کربلا و امروز در مرز قدس شریف! و خدا برای ما اینگونه مقدر کرده است که با همان بیسیم «کربلای ۵» خبر مرگ اسرائیل مخابره شود!

ارسال شده در صفحه اصلی | ۳۹ دیدگاه

انقلاب در «انتظار»

وطن امروز ۱۲ دی ۱۳۹۵

خدا بخواهد بنا دارم نوشته‌های صاحب‌الزمانی خود را کتاب کنم. مشخصا آن‌ دست از نوشته‌ها که از صدر تا ذیل، نجوا بوده با امام عصر. در بخت خوش ما، همین بس که همچو امامی داریم و در حال بد ما، همین بس که دست‌مان از دامان همچو امامی کوتاه است! بالاتر از این پریشان‌حالی هم آیا متصور هست که امام داشته باشیم و معصوم داشته باشیم و فریادرس داشته باشیم لیکن هیچ ندانیم کجاست؟! و هیچ نبینیمش و نشناسیمش؟! خوش به حال مردم بالانشین! خوش به حال قاضی بزرگ! خوش به حال آن خیاط که تار و پود عشق می‌زد! خوش به حال مرحوم نخودکی! خوش به حال خوشوقت! خوش به حال بهجت‌العرفا! خوش به حال آن باربر بازار اصفهان که هیچ‌کس نمی‌دانست سر و سری دارد با حضرت یار! خوش به حال اهل کتمان! خوش به حال شهید کربلای ۵ که در «سه‌راهی شهادت» آغوش امام خود را تجربه کرد! خوش به حال لب‌تشنگان شرق ابوالخصیب! و شهدای گردان حبیب! خوش به حال امام‌زمانی‌ترین بچه‌های خمینی! خوش به حال شهید ابراهیم هادی! خوش به حال امام! و نماز شب‌هایش! و خوش به حال حضرت آقا و آخرین جملات خطبه‌‌های آدینه‌اش! با آرزوهای من گنهکار، چه خاطراتی دارند مردان جبهه صاحب‌الزمان! آهای حضرت مداح! «به خوبا سرمی‌زنی، مگه بدا دل ندارن»، هرچند حرف دل بود اما دوره‌اش تمام شد! تا الان گفتی، ما هم حال کردیم اما بر فرض که دل داشته باشیم؛ دل داشتن ما بدها، به چه کار حضرت می‌آید؟! بدی مثل من که برای خوب شدن، مساعی ندارد، دل داشته باشد یا نه، واقعا به چه کار حضرت می‌آید؟! «به خوبا سر می‌زنی…»، این باید باشد ادامه‌اش؛ «حق ما بدها همین است!» آری! تاوان دل شست‌وشو ‌نکرده امثال مرا دارد پس می‌دهد حضرت یار، که این ‌همه عقب می‌افتد فریضه ظهور! و امر موعود! جز این است؟! و جز این است که اگر ما بدها واقعا «دل» داشتیم، تا الان صاحب‌الزمان آمده بود؟! اساسا غیبت، حادث شد، ناظر بر دل نداشته ما! ما بدها! و الا یک سئوال: دل ابنای آدم، همین من و تو، اگر حکایت دل آیت‌الله قاضی بود، آیا اصلا امام، غیبت می‌کردند؟! گفت: «با من صنما! دل، یک‌دله کن»! تجدیدنظر که نه، باید رسما انقلاب کنیم علیه آنچه تا الان اسمش را گذاشته بودیم «دل»! و گذاشته بودیم «انتظار»! خیال‌تان را راحت کنم! تا صاحبدل نشویم و تا تکلیف خودمان را با مقوله غیبت، مشخص نکنیم و تا گریبان این روزگار لعنتی را با محکم‌ترین و انقلابی‌ترین مشت ممکن نگیریم، همینی است که هست! خرواری «خبر» بی‌هیچ خبری از یار در سفر! «انگار نه انگار، امام زمان‌شان غایب است» گمانم جمله‌ای باشد که حضرت، بعد از مشاهده رفتار و گفتار ما، بر دل آسمانی‌شان جاری کرده باشند! نه! دعوت من به سکوت نیست! از قضا به فریاد بیشتر است! فریاد انقلابی‌تر! دوباره می‌گویم نه! دعوت من به سکون نیست! از قضا به حرکت بیشتر است! حرکت انقلابی‌تر! ما نیاز داریم به انقلاب علیه بدبودن‌های‌مان! علیه دروغ‌ها، تهمت‌ها، غیبت‌ها… وعلیه گناه بی‌تفاوتی در قبال حق‌خوری‌ها و حقوق‌خواری‌ها! از سویی باید مراقب باشیم غیبت نکنیم و تهمت نزنیم و دروغ نگوییم و از دیگر سو باید مراقب باشیم مبادا به اسم رعایت اخلاق، «فرمان ۸ ماده‌ای» تنها بماند! آری! بصیرت سخت است! بصیرت یعنی کار در معدن اما معدن زمان! بصیرت یعنی برای پیروزی در انتخابات، کمتر بر طبل تفرقه و منم‌منم بکوبیم و البته فراموش نکنیم که پیروزی در هیچ انتخاباتی، جای خالی صاحب‌الزمان را برای ما پرنمی‌کند! می‌دانید شکست ما در کدام انتخابات بوده؟! باید بازگردیم به قرن‌ها پیش، آنجا که با گناهان خود، من‌جمله گناه بزرگ بی‌بصیرتی و منیت، زندگی بدون معصوم را انتخاب کردیم! خیال می‌کردیم با دل بد هم زندگی ممکن است! و در فراق زندگی، دل خوش کردیم به شعر «مگه بدا دل ندارن»! البته که ما بدها دل نداریم! خوب است انقلاب را از همین شعر، شروع کنیم! دل اگر داشتیم که بد نمی‌شدیم! القصه! برای جمع‌آوری مطالب، مرور می‌کردم تیتر یک‌ها را و خبرها را! واقعا چه کار کرده آدمیزاد با خودش؟! و کجا دارد می‌رود؟! فریادرسی می‌خواهیم حضرت منتقم! فی‌الحال اما حواس‌مان تنها به یک چیز جمع است! و آن اینکه امام زمان‌مان غایب است! باشد ما صاحبدل شویم. باشد زیارت کنیم روی نوح کشتیبان را! و ابراهیم در گلستان را! و عیسای در آسمان را! و جمله خوبان را! که تو… آری! تو هم یوسفی و هم یعقوب! هم یحیی و هم ایوب! به سر آمده اما صبرمان مهدی‌جان! آخر ما سر یحیی را نداریم! و چون ابراهیم، تاب آن هجرت آتشین را نداریم! آخر ما نوحه‌ نوح را نداریم! گریه در فراق تو، چشم پیر کنعان می‌خواهد! و ما چشم یعقوب نداریم! خدایا! رحمی…

ارسال شده در صفحه اصلی | ۱۸ دیدگاه

۹ دی؛ اتمام حجت «ما»ها با «من»‌ها

وطن امروز ۴ دی ۱۳۹۵

چهارشنبه ۹ دی ۸۸ «وطن امروز» صفحه یک خود را به چند تصویر شورآفرین اختصاص داد؛ «عاشوراییان بی‌شمارند»! آن‌روز قرار بود ملت شهیدپرور، پاسخی دندان‌شکن به حرمت‌شکنی اصحاب فتنه در یوم‌العیار عاشورا دهد! هنوز اما ساعاتی به حماسه حضور مانده بود! ساعاتی! دقیقه‌هایی! و دغدغه‌هایی! راستی «عاشوراییان» چه خواهند کرد؟! می‌آیند؟! و آیا آن‌قدری می‌آیند که زنجیره‌ای‌ها نتوانند تیتر یک «عاشوراییان بی‌شمارند» را به سخره بگیرند؟! جواب را می‌دانستیم البته با ذکر «ان‌شاءالله»! منبعث از اراده حضرت باری‌تعالی، کی و کجا قرار بوده این ملت، میدانی را با حضور خود پر کند و اما پر نکرده باشد؟! آن‌هم چه میدانی! میدان سراسر خاطره! میدان انقلاب!

چهارشنبه ۹ دی ۸۸ محل قرار که پر شد هیچ، خیابان‌های منتهی به میدان انقلاب هم جای سوزن‌انداختن نبود! مردمی که جداجدا قطره‌ای بیش نبودند، با عاشورایی‌ترین اجتماع ممکن، رود خروشانی آفریدند که می‌رسید به دریای انقلاب! وحدت، باز هم معجزه کرد! نه! نمی‌شد جمعیت را شمرد، از بس که بی‌شمار آمده بودند عاشوراییان!

پنجشنبه ۱۰ دی ۸۸ «وطن امروز» عکس یک خود را تمام‌قد به «حماسه پایتخت» اختصاص داد! پنجشنبه بود اما همه‌جا حرف چهارشنبه بود! ۱۰ دی بود اما همه‌جا حرف از ۹ دی بود! یوم‌الله! روز خدا! روزی که معلوم شد انقلابی تا ابد انقلابی می‌ماند! و حماسه نهم دی‌ماه سال ۸۸ هم از جنس «انقلاب» بود! انقلاب علیه حرمت‌شکنی در روز عاشورا! انقلاب علیه فتنه! انقلاب علیه بی‌قانونی! انقلاب علیه انقلابی‌های پشیمان! انقلاب عاشوراییان علیه کوفیان! نه! «ما اهل کوفه نیستیم، علی تنها بماند»!

چهارشنبه ۹ دی ۸۸ نشان داد، ملت برای دفاع از انقلاب، منتظر تصمیم سلیمان‌بن‌صردهای عصر خود نمی‌ماند! و نشان داد ملت، خود را حقیقتا صاحب انقلاب می‌داند! و این است تفاوت بسیار مهم انقلاب اسلامی با سایر انقلاب‌ها! القصه! چند ماه تمام، ملت، هم ملاحظه کرد و هم صبر و هم حوصله، بلکه سران فتنه، دست از تمرد بردارند؛ بتمرگند سر جای‌شان! از همان اول معلوم بود که تقلب، بهانه است! ما در «وطن‌ امروز» فراوان سند داریم، از قضا از قول خود فتنه‌گران و در همان‌روزها که درست بوده نتیجه انتخابات! الحمدلله هست آرشیو روزنامه! چه مرگ‌شان بود اما فتنه‌گران که با وجود آن‌همه اعتراف، باز هم راضی به تمکین در برابر قانون نمی‌شدند؟! طرفه حکایت اینجاست که هنوز هم ادامه دارد اعتراف‌ بزرگ‌شان مبنی بر صحت و سلامت انتخابات ۸۸! اعتراف در حد تیتر یک! اعتراف در این حد که اگر فلانی باشد، خطر یک‌دوره‌ای شدن، تداوم ریاست جمهوری بهمانی را تهدید می‌کند! و مضحک اینکه ناظر بر همین بهانه تقلب، آن‌همه با حیثیت انقلاب بازی کردند! و نه فقط این، بلکه در اوج وقاحت، به دشمن گرا دادند که ما داخل را بهم می‌ریزیم؛ تو هم از بیرون، با فشار تحریم، فلج کن انقلاب اسلامی را! و این مردم را! فتنه در داخل با ما، تحریم از خارج با تو! و در این راه، حتی به روز عاشورا هم رحم نمی‌کنیم! و هیچ حرمتی را نگه نمی‌داریم! مع‌الاسف همین کار را هم کردند اما این کار آخری، دیگر خون مردم را به جوش آورد! و رود خفته را به خروش آورد: «در روز عزا، حرمت ارباب شکستند! علمدار کجایی؟»

چهارشنبه ۹ دی ۸۸ نشان داد، ملت ما در راه دفاع از ولایت، اذن از خواص نمی‌گیرد! اگر قرار بود چشم ملت ما به ایما و اشاره خواص باشد، انقلاب اصلا به پیروزی نمی‌رسید! و جنگ اصلا به سوم خرداد نمی‌رسید! بله البته! ریاست‌جمهوری جناب آقای هاشمی می‌توانست در ضدیت آشکار با قانون اساسی، باز هم ادامه پیدا کند! خواست خواص، همین چیزهاست دیگر! و همه آن چیزهایی که حول محور «من» و «منیت» تعریف می‌شود! انتخابات باید ابطال شود، چون «من» با رای اکثریت حال نمی‌کنم! توی «روحانی» رئیس‌جمهور نمی‌شدی و اصلا ۳ درصد بیشتر رای نداشتی، اگر «من» حمایتت نمی‌کردم! بین «خرمشهر را خدا آزاد کرد» و «۹ دی تجلی قدرت خدا بود»، با این حجم از خاطره که تنها با محوریت «من» نوشته می‌شود، فاصله از کوچه‌های ساده و باصفای چند شهید داده است تا ویلاهای آن‌چنانی! و امان از طغیان طاغوت نفس، وقتی که «من» آدمی، آنقدر بزرگ می‌شود که حتی از رای اکثریت یک انتخابات هم بزرگ‌تر می‌شود! و دقیقا ناشی از همین کبر و غرور و منیت است که می‌بینی طرف، نه قائل به بزرگی عدد ۲۴ به عدد ۱۳ است، نه حتی قائل به کلیت همه آن آرای ۴۰ میلیونی! نسخه می‌پیچد که انتخابات باید ابطال شود! کل انتخابات! چرا؟ چون «من» با نتیجه حال نمی‌کنم!

چهارشنبه ۹ دی ۸۸ پاسخ «ما»ها بود، به «من»‌ها! و بالاتر! اتمام حجت «ماها» بود با «من‌ها»! و ما باز هم از «یوم‌الله ۹ دی» خواهیم نوشت! ما از آنچه سال ۸۸ گفتیم و نوشتیم و عمل کردیم، ذره‌ای نادم و پشیمان نیستیم! سرافکندگی ارزانی اصحاب منیت! همان جماعتی که اگر سیاست‌شان اقتضا کند، حتی به این هم راضی می‌شوند که به دشمن، گرای تحریم دهند! ندیدید این روزهای اخیر چقدر از رای نیاوردن کلینتون در انتخابات آمریکا ناراحت و غمگین شدند؟! مشخصا گرای تحریم را به همین هیلاری خبیث دادند که آن روزها وزیر امور خارجه آمریکا بود! برای یک ملت، یکی پیدا می‌شود مثل همین جماعت، یکی هم پیدا می‌شود مثل شهید مدافع حرم! جوان غیوری که همسرش پا به ماه است اما آنقدر به امن و امان ایران و ایرانی تعصب دارد که جنگ در دیار غربت را تا پای جان می‌پذیرد، بلکه اصلا و اساسا چکمه اجنبی، خاک مقدس وطن را آلوده نکند! او حالا به کاروان شهدا پیوسته اما با این شرح که فرزندش از بدو تولد، محروم باشد از سایه پدر!

چهارشنبه ۹ دی ۸۸ اما او هم در جمع ما بود! آن‌روز، شهید پس از اینهای جبهه خان‌طومان را زیاد دیدیم لیکن خوانین تومان، جای دیگری مشغول بودند! آهای اهالی منیت! اینجا «میدان انقلاب» است! و شما امنیت خود را مدیون بچه‌های این میدان هستید! ممنون می‌شویم اگر بس کنید این‌همه زالوصفتی را! گیرم دولت هرگز نخواهد شما را به دستگاه قضا معرفی کند اما راستش را بخواهید آه یتیم شهید امنیت، خیلی خوب، باطن ضد‌ انقلاب شما را به همه ملت معرفی کرده است! چهارشنبه نبودید و هیچ روزی هم! الا روزهای پهن شدن سفره! آری! فرق است میان جوان انقلابی که خود را بدهکار مردم می‌داند با مدیر نجومی که خود را طلبکار از مردم! والله انقلاب، سفره نیست! کمی هم مرد باشید! کمی هم در میدان باشید! بیم می‌دهم شما را از روز حساب! روز ایستادن شهدای ما، جلوی منیت شما! ۹ دی با همه عظمتش و با آن‌همه قیامتی که برپا کرد، نه! اعتراف می‌کنم «روز قیامت» نبود! کار دارد این روز… و مردمش و شهدایش با بدکاره‌ها! والله «انقلاب» نام هیچ بانکی نیست! آه از مظلومیت این انقلاب مظلوم! و این انقلابی‌های مظلوم…

ارسال شده در صفحه اصلی | ۱۶ دیدگاه

نامه «رئیس‌جمهور معلق کره» به «روحانی»

وطن امروز اول دی ۱۳۹۵

در آستانه شب یلدا، رئیس‌جمهور نسبتا سابق کره‌ جنوبی با ارسال نامه‌ای به رئیس‌جمهور کشورمان، آمادگی خود را برای حضور در کابینه اعتدال اعلام کرد! مشروح این نامه بدین شرح است.

محضر پرزیدنت حسن روحانی

با سلام

اینجانب پارک گون هه فرزند باغ گون هه، به شماره شناسنامه ۱۰۸۴۶ چند روزی است با رای مجلس کره جنوبی، متهم به عدم کفایت برای امر خطیر ریاست‌جمهوری شده‌ام! چرا؟ رئیس‌جمهوری که شما باشی، راستش من یک دوستی داشتم که به‌واسطه شریکش، قصد داشت از شرکت‌های خارجی برای برخی مؤسسات داخلی که بعضا در کارهای عام‌المنفعه هم بودند، پول بگیرد! این را حالا بهانه کرده‌اند برای زمین زدن من! القصه! چند روز پیش در حاشیه مصاحبه با حسین قدیانی روزنامه‌نگار -نه اونی که قبلا در بسیج دانشجویی بود!- متوجه شدم یکی از وزرای حضرتعالی، قصد دارد حتی مدیر را هم از خارج وارد کند!

ریاست شورایعالی انقلاب فرهنگی!

ناظر بر آنچه این چند ماه اخیر بر من رفته و این حجم گسترده بی‌وفایی، همین‌جا برای حضور در جمع کابینه شما اعلام آمادگی می‌کنم! مع‌الاسف، کره‌ای‌های کوفی‌صفت، چنان بلایی سر چیز… یعنی آبروی من آورده‌اند که از طریق همان روزنامه‌نگار فوق‌الذکر ملتفت شدم در ایران، همه‌جا زده‌اند: «پارک = پنچری»! و این در حالی است که من، اگر چه نتوانسته‌ام ذخیره و امانتدار بزرگ نظام کره‌ جنوبی باشم اما لااقل اینقدر مرد بودم که خودم دوست ذلیل‌مرده‌ام را به دستگاه قضا معرفی کنم! و کاش نمی‌کردم! کاش همه‌چیز را می‌انداختم گردن دولت قبل کره‌جنوبی! یا هم اینکه دلواپسان چشم‌بادامی!

پرزیدنت معزز!

از یک چیز سخنگوی دولت اعتدال حضرتعالی خوشم آمده و آن، همانا دفاعش از «مدیران نجومی» است! اگر در کابینه من هم «نوبخت»ی می‌بود، قطع به یقین، بختم اینقدر شخمی از آب درنمی‌آمد! و اما حالا که آمده، چه کار می‌شود کرد؟!  بمانم در همین کره لعنتی یا اینکه معطوف به علاقه شیخ‌الوزرای شما به وارد کردن مدیر از خارج، تغییر ریل بدهم و مفتخر به خدمت در دولت اعتدال باشم؟! اینقدرش را فهمیده‌ام که با وجود قزوین، دولت شما حتی سنگ پا را هم از خارج وارد می‌کند! و نه فقط سنگ پا، که بیل حتی! حتی سوزن ته‌گرد! آیا من از سوزن ته‌گرد، کمترم؟!

آقای روحانی!

با آن چیزی که از خودم سراغ دارم، حتم کنید چند ماه پس از حضورم در جمع مدیران شما، ذهنیت مردم شریف ایران نسبت به من آنقدر تغییر خواهد کرد که دیگر هیچ‌‌جا ننویسند: «پارک = پنچری»! البته این را هم خوب است بدانید که من «بیمه» هستم، پس اگر در ایستگاه «هفت‌خوان» و ناشی از اشتباه یک سوزن‌بان، به ملکوت پیوستم، چه باک؟! فقط خوب است این را توضیح دهید که اگر سیستم حمل‌ونقل ریلی، در دولت شما و متاثر از قرارداد با «بنیاد باران» که ریاستش گویا با رئیس‌جمهور اسبق است، آنقدر اتوماتیک شده که بنا به اعتراف مدیران خودتان، حتی قادر است جلوی خطای انسانی را هم بگیرد، پس دیگر چرا اینقدر راحت دولت اعتدال توانست از ایستگاه «هفت‌خوان» رد شود و همه کاسه‌کوزه‌ها را بشکند سر یک سوزن‌بان؟! بدیهی است شرط من برای حضور در کابینه اعتدال، پذیرفتن مسئولیت است! و الا استعفا را باور بفرمایید به ماندن این‌چنینی در صندلی برتری می‌دهم! و اگر قرار است مدیر زیرمجموعه من، ماهی فلان میلیون به جیب بزند لیکن از معرفی او به دستگاه قضا خودداری شود، مرگ برای من بهتر از زندگی برای افراد دیگر است! و همه باید هوشیار باشند!

با تقدیم احترام

پارک گون هه

ارسال شده در صفحه اصلی | ۱۱ دیدگاه