کجایی دیگو؟!

چرا مسی، مارادونا نمی‌شود؟! چرا جام جهانی با وجود این همه زرق و برق و خبر و نظر برآمده از تکنولوژی عصر مدرن، هرگز جام جهانی زمان پله و بکن‌بائر نمی‌شود؟! چرا بازی‌های باش‌گاهی صدر بازی‌های ملی می‌نشیند؟! چرا در همین ایران خودمان تعصب روی پرسپولیس و استقلال و تراکتورسازی بیش‌تر از غیرت روی تیم ملی است؟! چرا بازی‌های دوستانه‌ی تیم ملی تماشاگر ندارد؟! و اگر دارد، چرا آن شور و حال و قیل و قال سایر بازی‌ها را ندارد؟! چرا مربی اسپانیا دلش در گرو تیم بعدی یعنی رئال مادرید است و ۲ روز مانده به جام جهانی اخراج می‌شود؟! القصه! سال‌ها پیش متنی نوشتم بدین مضمون که خواهرزاده‌ام تصور می‌کند «مسی اسپانیایی است، نه آرژانتینی!» فاطمه البته قابل سرزنش نیست، چرا که حتی مردم آرژانتین هم ملیت واقعی ستاره‌ی‌شان را اسپانیا می‌دانند؛ همان‌جایی که مسی تفریحات خود را و اغلب وقت خود را در جزایر خوش‌رنگ و لعابش می‌گذراند! صدالبته بله! مارادونا هم در کشورهایی مثل ایتالیا و اسپانیا لژیونر بود اما نه آن‌قدر که دخترکان آن زمان توهم بزنند که دیگو چون بازیکن ناپل است، پس ایتالیایی است! چند ماه پیش کلیپی می‌دیدم از مردم آرژانتین که می‌گفتند: «مسی بیش‌تر متعلق به بارسلونای اسپانیا است ولی مارادونا با وجود این‌که روزگاری در همین تیم باش‌گاهی توپ می‌زد، هم‌واره به کشور آرژانتین و تیم ملی آرژانتین شناخته می‌شد! مسی حتی تعطیلات هم کم‌تر به کشورش سفر می‌کند!» از مردم آرژانتین بکشم بیرون و زنده کنم یاد راننده‌تاکسی خط سه‌راه آذری به میدان آزادی را که همین دیروز به من می‌گفت: «اتفاقا شدیدا فوتبالی هستم ولی باور می‌کنی حدود یک‌سوم بازیکنان تیم ملی را به چهره نمی‌شناسم!» شما چی؟! شما آیا سامان قدوس لژیونر و یا اصلا خان‌زاده‌ی غیر لژیونر را می‌شناسید؟! و اگر خود من اعتراف کنم نه، متهمم می‌کنید به عدم علاقه به فوتبال یا اذعان می‌کنید به این‌که تیم‌های ملی، دیگر آن تیم ملی‌های دهه‌ی قبل نیستند؟! بیاییم حتی فرض کنیم جام جهانی را مسی ببرد بالای دست! حتی آن‌روز هم مردم آرژانتین، دیگوی بزرگ، بی‌مثال و تکرارنشدنی را آرژانتینی‌تر از لیونل خواهند دانست! این البته نه گناه مسی است و نه عیب آرژانتینی‌ها، بل‌که نتیجه‌ی قهری زندگی در زمانه‌ای است که توپ گرد فوتبال، بیش‌تر با کمک پول می‌چرخد تا عشق! آری! قصه این است که مارادونا دیوانه بود اما مسی عاقل است! و دنیای خالی از دیوانه‌های دوست‌داشتنی حتما دنیای جذابی نیست! دلم خال چگوارا می‌خواهد روی بازوی دست خدا! جام روانی، نه جهانی!

این نوشته در صفحه اصلی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

یک دیدگاه

  1. جاسمی می‌گوید:

    سلام

  2. یا امام رضا مدد می‌گوید:

    چقدر زیبا بود:
    «دلم خال چگوارا می‌خواهد روی بازوی دست خدا!»

    مثل همیشه عالی…

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>