#خدیجه

حضرت خدیجه که بلاشک، تنها ام‌المؤمنین عالم و آدم است را به چه می‌شناسیم؟! به این‌که از اعتبار خود، نام خود، نسب خود و صدالبته از ثروت فراوان خود، برای خدا، دین خدا و پیام‌بر خدا هزینه کرد! آن‌قدر که اگر اسلام را بده‌کار این شیرزن قهرمان بخوانیم، سخنی به گزاف نگفته‌ایم! جوری جناب خدیجه، خود را خرج خدا کرد که واقعا در حساب نمی‌گنجد! تا پیش از ظهور ام‌المؤمنین، لطف خداوند منان، بسیار در بسیار شامل حال زنان عفیفه‌ای چون ساره، هاجر، ام موسی، آسیه و مریم شده بود و آن‌گاه که خدیجه سلام‌الله علیها، قدم در مسیر نور گذاشت، تلافی کرد همه‌ی آن الطاف الهی را در حق مؤمنه‌های پیش از خود! ایستادن تماشایی خانم خدیجه پای پیام‌بر اسلام، قطع به یقین، مایه‌ی سربلندی ساره و هاجر و مادر موسی و هم‌سر فرعون و ام عیسی شد! آنک، همه‌ی این زنان، مفتخر بودند که اگر تا پیش از این، بارها و بارها خداوند به دادشان رسیده بود؛ حالا یک زن، در مقام علم‌داری برای دین خدا و رسول خدا، از هیچ تلاشی مضایقه ندارد! اساسا از حوا گرفته تا هر زن فاضله‌ی دیگری و از آدم گرفته تا هر مرد فاضل دیگری، در دین و در دِین خدیجه بنت خویلد هستند! آن طفلِ در آغوش مادر که به اعجاز، زبان گشود و آن طفلِ دیگر که باز هم به اعجاز، از صندوق‌چه‌ی درون آب‌رهاشده‌ی مادر تا کاخ فرعون، سر به سلامت برد، ذات زن را و نَفْس وجود مادر را تا ابد مدیون مدد خدا کرد لیکن خدیجه آمد تا برای شعائر همه‌ی انبیا و اولیا، مادری کند! بی‌حکمت نیست که در ماه خدا، بیش از هر ماه دیگری، سخن در مدح ام‌المؤمنین گفته می‌شود! واقعا مادری کردند برای دین آدم و نوح و ابراهیم و موسی و عیسی، جناب خدیجه! نه! ایشان فقط هم‌سر و هم‌سفر و انیس و مونس رسول‌الله نبودند، بل‌که امن و امان همه‌ی آدمی‌زاد بودند و هم‌چنان هستند! اگر خدیجه نبود، هیچ زنی را لیاقت مادری فاطمه‌ی زهرا سلام‌الله علیها نبود! هر توسل ما به بی‌بی دو عالم، سلامی بلندبالا به خدیجه‌ی کبری است! هر «یا علی» که می‌گوییم، مدد ما از خدیجه‌ی کبری است! هر نمازی که می‌خوانیم و هر روزه‌ای که می‌گیریم، اقتدای ما به خدیجه‌ی کبری است! آن‌که در مسیر غار حرا، خطرات را به جان خرید و یار و یاور محمد امین شد و آن‌که لحظه‌ای تنها رها نکرد رسول‌الله را، خدیجه‌ی کبری بود! چنان محکم و مستحکم، ایمان آورد به رسالت رسول‌الله، که گویی «ایمان» یعنی «خدیجه»! صدای اذان هر مأذنه‌ای، صوت خدیجه‌ی کبری است! اصلا «الله اکبر» یعنی لهجه‌ی مادر! کجا ما غریبیم، با وجود مادری گران‌قدر چون خدیجه‌ی کبری؟!

این نوشته در یمین ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

یک دیدگاه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>